La Facultá de Derechu de la Universidá de Chile ye una de los cinco facultaes que conformaron el claustru orixinal de la Universidá, y una de les Escueles de Derechu de mayor prestíu del país. D'ella han egresado dieciséis presidentes de Chile, munchos ministros d'Estáu, senadores, diputaos, xueces, y una tremera de destacaos intelectuales, historiadores y personaxes relevantes na historia de Chile, incluyendo al héroe naval Arturo Prat Chacón.
Funcionó nun principiu nun inmueble de callar Compañía con Bandera (1819-1850), depués nel edificiu del Instituto Nacional, allugáu na Alamea y dempués treslladóse a la Casa Central de la Universidá, construyida ente 1863 y 1872, onde permaneció hasta que se llevantó l'edificiu institucional d'estilu art decó en 1938, mientres la presidencia d'Arturo Alessandri Palma (coles mesmes que'l so fíu, Arturo Alessandri Rodríguez, yera decanu de la Facultá). Diseñáu pol arquiteutu Juan Martínez Gutiérrez (Escuela Militar de Santiago, el Templu Votivo de Maipú y la Facultá de Medicina), atopar na comuña de Providencia, Pío Nonu nᵘ1, na interseición d'esta cai y l'avenida Santa María, cerca de la estación de metro Baquedano. En 2007 inauguróse, dientro de la Facultá, l'Edificiu de los Presidentes, qu'alluga sales pa pregrado y posgráu, un auditoriu y nun soterrañu de tres pisos, casino, ximnasiu y aparcamientos.
Historia Antecedentes (1747-1842) Previu a la fundación de la Universidá de Chile, los estudios de derechu en Chile realizar na Real Universidá de San Felipe, que la so fundación foi dispuesta en 1738 pol rei Felipe V d'España. En dichu centro d'estudios, que foi establecíu en 1747 y qu'empezó a impartir clases en 1758, retrucáronse les cátedres impartíes nes principales universidaes de l'América colonial, como lo yeren la de San Marcos de Lima o la Real y Pontificia de Méxicu. Una d'elles foi la Facultá de Sagraos Cánones y Lleis, que centraba los sos estudios nel ius commune, esto ye, testos de derechu romanu de la escoyeta de Xustinianu, y de derechu canónicu como les Decretales de Gregorio IX. Los graos daos yeren los de bachiller, llicenciáu y doctor.
Por iniciativa de Ambrosio Zerdán y Pontero surdió, n'abril de 1778, la Real Academia Carolina de Lleis y Práctica Forense, dependiente de la Real Audiencia de Santiago, que daba'l títulu d'abogáu a los bachilleres en lleis, dempués d'efectuar una práctica forense. Sicasí, la llegada del proceso independentista a Chile en 1810 provocaría un cuestionamiento de les instituciones coloniales, polo que cuatro años más tarde l'Academia foi clausurada.
El papel educativu de la Universidá de San Felipe quedó amenorgáu cola apertura del Instituto Nacional el 27 de xunetu de 1813, que foi cerráu mientres la Reconquista española y reabiertu en 1819. La Universidá, desaposiada del so títulu de "Real", llindar a apurrir el grau de bachiller, ente que'l so plan d'estudios reformar pa dar orixe a dos cursos, unu de "derechu natural, derechu de xentes, y economía política", y otru de "lleis patries, derechu canónicu y práctica forense".Mellafe et al. (1992), páxina 41. Paralelu a ello, instituciones de curtia duración como'l Llicéu de Chile, fundáu por José Joaquín de Mora, y el Colexu de Santiago, nel que participó Andrés Bello, impartieron cursos de derechu.
En 1828 reabrió l'Academia de Lleis y Práctica Forense y en 1832 reorganizóse'l plan d'estudios del Institutu Nacional, reinstalando los estudios de derechu romanu y añadiendo el cursu de Llexislación Universal, que Bello desenvolvió nel Colexu de Santiago.Mellafe et al. (1992), páxina 51.
Fundación thumb|200px|Andrés Bello (1781-1865), primer rector de la Universidá de Chile y destacáu xurista venezolanu. La Universidá de San Felipe de la República de Chile, como se renombró en 1829,Mellafe et al. (1992), páxina 65. venía en franca decadencia dende la década de 1810, y finalmente foi clausurada en 1839, mientres el gobiernu de José Joaquín Prieto, pa ser reemplazada pola Universidá de Chile. El 19 de payares de 1842 promulgóse una llei, que'l so proyeutu orixinal foi redactáu por Andrés Bello, que dispunxo l'establecimientu d'esta casa d'estudios, compuesta de cinco facultaes, ente les que s'atopaba la de Lleis y Ciencies Polítiques. La universidá creada yera académica, non docente, pos otorgaba los graos académicos a quien aprobaben los cursos cimeros dictaos, principalmente, nel Instituto Nacional.
El 28 de xunu de 1843 designáronse los primeros académicos de la Universidá por decretu supremu, ente los que taba Mariano Egaña, redactor de la Constitución de 1833, quien se convertiría nel primer decanu de la facultá'l 21 de xunetu del mesmu añu, desempeñando esi cargu hasta la so muerte en 1846]. Andrés Bello, primer rector, definió les metes de la naciente facultá de lleis y ciencies polítiques nel famosu discursu d'inauguración de la Universidá de Chile en 1843:
Anque yá en 1813 designárase como color oficial de los estudiantes de la carrera'l verde, trenta años más tarde dictóse un reglamentu que regulaba la indumentaria académica pa decanos y secretarios, estableciéndose dichu color pa la Facultá de Lleis. En 1874 representar a la facultá nel blasón de la Universidá con una balanza suxeta por una espada nun fondu sinople (verde).
Delegación Universitaria, cambeos curriculares y codificación (1844-1879) thumb|300px|Casa Central de la Universidá, sede de la facultá dende fines del sieglu XIX hasta 1938.
En 1847 establecióse una nueva organización pa los estudios universitarios en Chile, puesta en práctica en 1852, pola cual dispúnxose la división del Instituto Nacional en dos seiciones: una destinada a la instrucción secundaria y la otra a la universitaria. Esta postrera quedó suxeta direutamente al rector y al Conseyu de la Universidá de Chile, so l'autoridá d'un delegáu universitariu.
La Facultá de Lleis y Ciencies Polítiques treslladó les sos instalaciones en 1850 dende l'edificiu de les cais Bandera con Compañía, onde funcionaba dende 1819, al edificiu del Institutu Nacional, allugáu na Alamea. Años más tarde, instalar na Casa Central, construyida ente 1863 y 1872.
El currículu foi bastante cuestionáu por tar empobináu escontra la práctica profesional, en desmedro de cañes de les Ciencies del Derechu como la Filosofía y Historia del Derechu. El decanu Juan Francisco Meneses, quine asumió'l so cargu en 1846, vieno reforzar el positivismu imperante con reformes qu'esaniciaben les cátedres de Llexislación Universal y Economía política. Ente los críticos d'esti sistema tuvieron Rafael Fernández Concha, José Victorino Lastarria, y el mesmu rector Andrés Bello, como lo reflexa un discursu de 1853:
thumb|left|100px|Bustu de Valentín Letelier, rector de la Universidá y profesor de la Facultá. En 1848, el Conseyu d'Instrucción Pública estableció l'orde que tenía de siguise nos estudios, qu'agora cuntaben con cinco ramo, distribuyíos en cuatro años. Al suprimise l'Academia de Práctica Forense en 1851, creóse'l cursu respeutivu, de dos años de duración.
Les reformes al plan d'estudios de 1853 y 1859 fueron un consensu, onde s'estableció que la carrera tendría una duración de seis años, con cátedres de derechu romanu, derechu natural, lliteratura, derechu de xentes, derechu civil (al cargu d'Enrique Cood), derechu canónicu, derechu comercial, derechu públicu alministrativu, economía política (al cargu de Jean Gustave Courcelle-Seneuil), procedimientu civil, códigu de minería, procedimientu criminal y derechu penal.Mellafe et al. (1992), páxina 89. En 1863 el plan d'estudios foi amenorgáu a cinco años.
El movimientu codificador, que surdió en Chile dende mediaos del sieglu XIX, impulsó a nuevos cambeos dientro de la carrera: en 1856 foi promulgáu'l Códigu Civil, redactáu por Bello, lo qu'obligó a la facultá a suprimir l'estudiu del derechu español y a reemplazalo pol Códigu, lo que s'oficializó al añu siguiente por decretu del 20 de marzu. En 1875 promulgáronse los códigos Penal y de Minería, polo que tamién se reformularon les cátedres de derechu penal y ordenanza de mines.Mellafe et al. (1992), páxines 90-91. Coles mesmes asocedió colos demás cuerpos llegales aprobaos darréu.
Desarrollu del papel docente de la Facultá (1879-1920) La Llei d'Instrucción Secundaria y Superior, promulgada en 1879, devolvió'l papel de formador permanente del alumnáu a la Universidá de Chile. Pa esi añu la Facultá de Lleis tenía 319 matriculaos,Mellafe et al. (1992), páxina 147. esto ye, concentraba cuasi'l 45 % de los estudiantes de la Chile, cifra que foi n'aumentu: en 1908 cuntaba con 466 estudiantes de Derechu y diez años más tarde algamaba yá los 821 alumnos.Mellafe et al. (1992), páxina 148.
A fines del sieglu XIX, la facultá vio egresar a les primeres muyeres que llograríen el títulu d'abogáu, en conformidá al Decretu Amunátegui de 1877; elles fueron Matilde Throup y Matilde Brandau, titulaes en 1892 y 1898, respeutivamente.
Los estudios de derechu sufrieron una sustancial reforma en 1902, añu en que se camudó'l enfoque exexéticu por un métodu sistemáticu o científicu. Les cátedres orixinales de la carrera, derechu romanu y cánones, fueron parte d'estes reformes; mientres la primera camudó'l so enfoque d'estudiu dende lo llegal a lo histórico, la segunda foi a cencielles suprimida; sicasí, dellos profesores consideren que, en realidá, la cátedra de cánones foi a cencielles tresformada nel cursu d'Historia Xeneral del Derechu. Más tarde surdieron los primeres aeminarios; en 1917 creóse'l de ciencies económiques, y en 1919 los de derechu públicu y priváu.
200px|thumb|Alumnos de la carrera en 1926; sentada al centru, l'activista Elena Caffarena. thumb|Bustu de Juvenal Hernández Jaque, decanu y rector, obra del escultor Raúl Vargas. Años de convulsión y rectoráu de Juvenal Hernández Jaque (1920-1953) La década de 1920 tuvo marcada pol surdimientu de movimientos sociales estudiantiles, amparaos pola Federación d'Estudiantes de la Universidá de Chile (FECh) —creada en 1906—, como los de defensa de la igualdá de los derechos de la muyer, favorecíos pola activista Elena Caffarena, y otros movimientos empobinaos a les clases sociales trabayadores, como la Universidá Popular Lastarria, que mandó a la facultá les Clíniques Xurídiques. Na década siguiente la visión crítica de los estudiantes de la facultá viose reflexada na revista de vanguardia lliteraria y política Mástil (que'l so primer númberu apaeció en 1929), na qu'escribiríen figures como Oreste Plath y Mariano Latorre, y nel grupu universitariu Meyora, qu'axuntó a los simpatizantes de la izquierda.
Juvenal Hernández Jaque asumió en 1931 el cargu de decanu de la Facultá de Ciencies Xurídiques y Sociales —nome que se-y otorgara a la facultá nel estatutu orgánicu del 29 d'agostu de 1927—, pero arrenunció'l 2 de xunetu del añu siguiente pa volver al puestu rápido, n'agostu. Finalmente, dimitió de forma definitiva en 1933 al ser escoyíu rector interín pa suplir la vacante dexada por Pedro Godoy Perrín; más tarde foi ratificáu pol claustru de la Universidá.
Les condiciones en que funcionaba la Facultá al entamu del rectoráu d'Hernández nun yeren los meyores; en 1934, el decanu Arturo Alessandri Rodríguez empezó a xestionar un nuevu allugamientu pa la Escuela de Derechu,Mellafe et al. (1992), páxina 167. con que'l so fin escoyó un terrén allugáu a una banda del ríu Mapocho, na actual interseición de les cais Pío Nonu con Santa María. L'edificiu diseñáu pol arquiteutu Juan Martínez Gutiérrez, que la so obra carauterizar por construcciones d'estética monumental, lo que tamién puede apreciase n'otros de los edificios que diseñó como Escuela Militar de Santiago, el Templu Votivo de Maipú y la Facultá de Medicina de la mesma casa d'estudios— ye consideráu una de les obres arquiteutóniques más importantes en Chile mientres la primer metá del sieglu XX:
thumb|150px|left|Arturo Alessandri Rodríguez, decanu dende 1933 a 1943.