Глоса (паэзія)

Гло́са ў паэзіі — цвёрдая форма верша, якая ўзнікла ў іспанскай паэзіі XIV—XVII стагоддзяў.

Структура Глоса складаецца з эпіграфа і некалькіх строф (звычайна чатырох дзесяцірадкоўяў). Асаблівасць формы ў тым, што радкі эпіграфа паслядоўна паўтараюцца як апошнія радкі кожнай са строф. Такім чынам, строфы нібы «тлумачаць» або развіваюць тэму, зададзеную ў эпіграфе.

У беларускай паэзіі У беларускай паэзіі класічную форму глосы выкарыстаў С. Кавалёў у аднайменным вершы.