Леон Хузьман-мірза Сулькевіч, Леон Сулькевіч, Леон Гузьман Сулькевіч (; ) — палкоўнік артылерыі Войска Польскага і Узброеных Сіл Польскіх, двойчы кавалер Ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Паходзіў з татарскага княжага роду (мірзаў) , які жыў у Ашмянскім павеце Віленскай губерні. Нарадзіўся 14 лютага 1897 года ў сям’і Давіда і Феліцыі, народжанай Сабалеўскай . Яго прадзедам па жаночай лініі быў палкоўнік Мустафа Ахматовіч, афіцэр 4-га палка пярэдняй варты Вялікага княства Літоўскага і заснавальнік Эскадрона літоўскіх татар у Напалеонаўскай арміі. У гонар свайго продка ён і шэраг іншых маладых татарскіх арыстакратаў назвалі Татарскі кавалерыйскі полк у кавалерыі Сярэдняй Літвы, а потым міжваеннай Польшчы. Яго дзядамі былі Мацей Ахматовіч (1820—1901), паэт і маёр 5-га палка ўланаў, і Алена, народжаная Туган-Мірза Бараноўская). Яго братамі і сёстрамі былі Аляксандр, Стэфан, Богдан, Канстанцін, Марыя, Эва і Эльжбета.

Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны і аднаўлення незалежнасці Польшчы ён быў прыняты ў Польскую армію. Яму было прысвоена званне капітана артылерыі. Падчас польска-бальшавіцкай вайны, 10 лютага 1920 года, ён стаў камандзірам 1-й коннай артылерыйскай дывізіі , а 3 сакавіка 1920 года — камандзірам дывізійнай артылерыі ў складзе 20-й пяхотнай брыгады . За ваенныя дзеянні ў бітве пад Камаровым 31 жніўня 1920 года ён быў узнагароджаны ордэнам Virtuti Militari . 1 чэрвеня 1919 года яму было прысвоена званне капітана артылерыі са старшынством , а затым 1 ліпеня 1923 года — званне маёра артылерыі са старшынством . У 1920-я гады ён заставаўся афіцэрам 1-й коннай артылерыйскай дывізіі, размешчанай у Варшаўскім гарнізоне, дзе ў 1923 годзе выконваў абавязкі намесніка камандзіра дывізіі ў званні капітана , а ў 1924 годзе быў кватэрмайстрам у званні маёра . З 10 красавіка 1927 года па красавік 1934 года ён служыў камандзірам 6-й коннай артылерыйскай дывізіі ў Станіславове . За гэты час ён быў павышаны да звання падпалкоўніка артылерыі са старшынствам 1 студзеня 1929 года. Затым ён быў павышаны да звання палкоўніка артылерыі. З 30 красавіка 1934 года па 18 лютага 1938 года займаў пасаду камандзіра 4-га Куяўскага лёгкага артылерыйскага палка ў Інаўроцлаве. З 1938 года служыў камандзірам дывізійнай артылерыі 20-й пяхотнай дывізіі ў Баранавіцкім гарнізоне.

Да 1939 года ён быў уладальнікам маёнтка Ластаі II у гміне Крэва Ашмянскага павета .

Пасля пачатку Другой сусветнай вайны, падчас Вераснёўскай кампаніі, ён камандаваў артылерыяй 20-й пяхотнай дывізіі, удзельнічаў у бітве пад Млавай 1-3 верасня 1939 года і ў абароне Варшавы . Пазней ён быў афіцэрам Польскіх узброеных сіл у шэрагах 12-га палка Падольскіх уланаў.

Пасля вайны ён заставаўся ў выгнанні ў Вялікабрытаніі. Памёр у 1960 годзе ў Лестэры.

Сям'я 19 сакавіка 1929 года ў Вільні муфтый Рэспублікі Польшча доктар Якуб Шынкевіч дабраславіў шлюб падпалкоўніка Леона Хузмана Сулькевіча з Марыяй Ахматовічаўнай (дачкой суддзі апеляцыйнага суда Багдана Ахматовіча і Гэлены Ахматовіч, народжанай Бучацкай).

Ордэны і ўзнагароды

Залаты крыж ордэна Virtuti Militari № 151 Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 3086 (1922) Рыцарскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы (9 лістапада 1931 г.) «za zasługi na polu wyszkolenia wojska». Крыж Доблесці Залаты Крыж Заслугі (11 лістапада 1937 г.) «za zasługi w służbie wojskowej». Медаль Незалежнасці (23 снежня 1933 г.) «za pracę w dziele odzyskania niepodległości». Сярэбраны крыж Заслугі (15 сакавіка 1927 г.) Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Памятны знак конных артылерыйскіх дывізій Другой Польскай Рэспублікі Медаль Перамогі (Médaille Interalliée) Медаль 10-й гадавіны вайны за незалежнасць (Латвія, 1929 г.)

Крыніцы

Спасылкі

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932. Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy — żołnierze polscy podczas II wojny światowej. «Przegląd Tatarski». 3, s. 10, 12, 2010.  Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. «Przegląd Tatarski». 3, s. 15-16, 2011.