Аляксандр Рамановіч (нар.20 сакавіка/1 красавіка 1871 г. у маёнтку Алякшышкі, Лідскі павет, памёр 14 лістапада 1933 у Вільні ) — беларускі татарын, мусульманін, генерал-маёр арміі Расійскай імперыі, брыгадны генерал арміі Польскай .
Біяграфія Сям'я: Аляксандр Рамановіч нарадзіўся 1 красавіка 1871 года ў сямейным маёнтку Алякшышкі у Лідскім павеце ў сям'і Рамуальда, капітана рускай артылерыі, і Эміліі, народжанай Якубоўскай.
Сам Аляксандр ажаніўся з Іааннай, народжанай Базарэўскай, з якой у яго было чацвёра дзяцей: Стэфан, Соф'я, Марыя і Елена.
У 1890 годзе Аляксандр Рамановіч скончыў Кадэцкі корпус у Полацку, затым Афіцэрскую школу кавалерыі. З 1892 года стаў прафесійным афіцэрам рускай кавалерыі. Удзельнік Сусветнай вайны. У 1914 годзе ўдзельнічаў у Прускай кампаніі ў якасці камандзіра кавалерыйскага палка. выратаўшыся падчас разгрома расіян на Мазурах, ён прыняў камандаванне Калішскім памежным стралковым палком. У 1916 годзе быў атручана падчас нямецкай газавай атакі. Пасля выздараўлення атрымаў званне генерал-маёра і камандаваў памежнай дывізіяй у Фінляндыі да 1917 года.
3 лютага 1920 года ён быў прыняты ў Польскую армію з умоўным зацвярджэннем звання генерал-лейтэнанта і прызначаны камандзірам Татарскага кавалерыйскага палка імя Мустафы Ахматовіча .
22 красавіка 1920 года ён быў прызначаны камандзірам 7-й кавалерыйскай брыгады . З ліпеня 1920 года па сакавік 1921 года служыў у распараджэнні міністра ваенных спраў, пасля чаго служыў на Цэнтральнай Станцыі афіцэраў у Варшаве. Удзельнічаў у польска-бальшавіцкай вайне. 26 студзеня 1921 года быў зацверджаны ў званні генерал-падпаручніка ў групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі
Ён ня змог адаптавацца да новага асяроддзя і падаў у адстаўку. 1 красавіка 1921 года ён быў адпраўлены ў адстаўку ў званні генерал-падпаручніка. 26 кастрычніка 1923 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Станіслаў Вайцяхоўскі зацвердзіў яго ў званні брыгаднага генерала. Падчас выхаду ў адстаўку ён развіў актыўную грамадскую і рэлігійную дзейнасць сярод мусульманскай абшчыны, старшынёй якой быў. Ён пасяліўся ў Вільні, дзе і памёр 14 лістапада 1933 года. Пахаваны ў сямейным склепе на могілках у Некрашунцах Лідскага павета.
Кар'ера
Падчас службы ў расійскай арміі яму былі прысвоены наступныя званні:
карнэт — 4 жніўня 1892, г. паручнік – 04.08.1896, в. штабс-ротмістр — 4 жніўня 1900, в. ротмістр (капітан) – 04.08.1904, в. палкоўнік – 06.12.1913 г. генерал-маёр — 11 жніўня 1917 .
Глядзіце таксама
Беларускія татары Татарскі кавалерыйскі полк імя Мустафы Ахматовіча
Зноскі
Бібліяграфія
Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
Катэгорыя:Памерлі ў 1933 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1871 годзе