Юзэф Адам Фелікс Браніслаў Ласоцкі герба Даленга (; ) — прафесійны ваенны, камандзір 2-й Літоўска Беларускай дывізіяй, генерал-маёр аўстра-венгерскай і Польскай арміі.

Біяграфія Ён быў сынам Браніслава, землеўладальніка і ўдзельніка паўстання 1863 года, і Феліцыі Валоўскай. Палініі бацькі, ён быў спадчынным бельгійскім графам, дабіўся пацвярджэння свайго тытула ў Аўстрыі 8 красавіка 1888 года. Атрымліваў адукацыю ў сярэдніх школах у Тарнопалі і Жэшуве (1879). У 1878—1879 гадах ён скончыў два семестры на юрыдычным факультэце Ягелонскага ўніверсітэта і адзін семестр на філасофскім факультэце Жэнеўскага ўніверсітэта, пасля чаго перапыніў вучобу і прайшоў адзін год добраахвотнай вайсковай службы ў 1-м Галіцкім уланскім палку ў Кракаве. У 1880—1882 гадах вучыўся ў кадэцкай школе. З 1882 года служыў у аўстрыйскай арміі. Скончыў школу афіцэраў кавалерыі і служыў прафесійным афіцэрам у аўстрыйскай кавалерыі да 1913 года ў 1-м уланскім палку ў Кракаве. У 1911 годзе яму было прысвоена званне падпалкоўніка. 1 верасня 1913 года ён прыняў камандаванне палком уланаў № 2 у Тарнове. Камандаваў гэтым жа палком на рускім фронце Першай сусветнай вайны. З 1 лістапада 1914 года яму было прысвоена званне палкоўніка, з 29-е месцам у рангу. У сакавіку 1917 года ён прыняў камандаванне 24-й пяхотнай брыгадай і ўзначальваў яе да 20 жніўня таго ж года. Затым ён стаў камандзірам 131-й стралковай брыгады, а пазней — 107-й стралковай брыгады. 30 мая 1918 года яму было прысвоена званне генерал-маёра.

7 студзеня 1919 года ён быў прыняты ў Польскую армію і прызначаны намеснікам камандуючага Генеральнай акругі «Лодзь». У сакавіку 1919 года ён не прыняў камандаванне 2-й кавалерыйскай брыгадай, але затым прыняў Занёманскай групай, 2-й Літоўска-Беларускай дывізіяй (з 21 кастрычніка 1919 года) і 8-й пяхотнай дывізіяй (з лістапада 1919 года). З 25 лютага 1920 года ён быў у распараджэнні галоўнакамандуючага. У жніўні 1920 года ён быў прызначаны камандуючым групы «Ніжняя Вісла». 17 жніўня ён прыбыў са сваім штабам у Ланцк . З-за заканчэння баёў у сектары групы камандаванне не прыняў . 9 верасня 1920 года яго зноў перадалі ў распараджэнне Галоўнакамандуючага, у рамках чаго яму было даручана правесці праверку (перлюстрацыю) табароў Дзеючай арміі Украінскай Народнай Рэспублікі .

1 красавіка 1921 года ён выйшаў у адстаўку ў званні генерал-лейтэнанта. 26 кастрычніка 1923 года прэзідэнт Рэспублікі Польшча Станіслаў Вайцяхоўскі зацвердзіў яго ў званні дзеючага дывізійнага генерала са старшынством у генеральскім корпусе па стане на 1 чэрвеня 1919 года . Пасля выхаду ў адстаўку ён пасяліўся ў Кракаве, дзе і памёр 8 чэрвеня 1931 года .

Ён быў жанаты з баранесай Марыяй Тэрэзай з Рамашканаў, з якой у яго было чацвёра дзяцей:

Стэфан Якуб Юзаф Леон (1897—1944), дыпламаваны капітан Войска Польскага, узнагароджаны Крыжам Харобрых (двойчы), забіты ў канцэнтрацыйным лагеры Штутгоф , Ян Казімеж (1899—1936), капітан і сертыфікаваны пілот Войска Польскага, Тэрэза (1905—1974), псеўданім Тэль, салдатка Арміі Краёвай, жонка прафесара Караля Эштрэйхера . Эва (1908—1992).

Ордэны і ўзнагароды

Двойчы Крыж Харобрых Кавалер ордэна Леапольда з мячамі і баявымі ўзнагародамі Кавалер Ордэна Жалезнай Кароны 3-й ступені з мячамі і баявымі ўзнагародамі Крыж ваенных заслуг з мячамі і баявымі ўзнагародамі Медаль «За заслугі» на стужцы мірнага часу (1906 г.) Знак за ваенную службу, 3-й клас (1904) Юбілейны памятны медаль Узброеных Сіл і Жандармерыі Ваенны юбілейны крыж Памятны крыж мабілізацыі 1912—1913 гг.

Зноскі

Бібліяграфія

Generale und Obersten (k. u. k. Heer). Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918-03-09. (niem.). Generale und Obersten (k. u. k. Heer). Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918-09-24. (niem.). Fotografia z żoną Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza «Ajaks», Pruszków 1998 PiotrP. Stawecki PiotrP., Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918—1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 . Jan Rydel: W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868—1918. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001. ISBN 83-7188-235-1. Andrzej Suchcitz, Generałowie wojny polsko-sowieckiej 1919—1920. Mały słownik biograficzny, Ośrodek Badań Historii Wojskowej Muzeum Wojska w Białymstoku, Białystok 1993

Dariusz Matelski, Karol Estreicher jr 1906—1984 -biografia wielkiego Polaka, t. I (do 1939 roku), Kraków 2016, s. 177, 179, 326, 377 oraz zdj. nr 66, 90, 111, 291.