Мікалай Мікалаевіч Герард (; ) — расійскі дзяржаўны дзеяч, член Дзяржаўнага савета (1898), сенатар (1876), сапраўдны тайны саветнік (1896).
Біяграфія Нарадзіўся 22 жніўня [3 верасня) 1838 года ў вёсцы Дзям'янкі Беліцкага павета Магілёўскай губерні. Яго браты: Іван (1838—26.11.1921Скончался в Петрограде, похоронен на кладбище Александро-Невской лавры (ЦГА СПб. Ф. Р-6143.— Оп. 2.— Д. 1170. — Л. 244. Запись № 4908).) — дырэктар праўлення таварыства па закладцы рухомай маёмасці; У. М. Герард (1839—1903) — прысяжны павераны і старшыня савета прысяжных павераных акругі Санкт-Пецярбургскай судовай палаты.
Разам з братам Іванам скончыў 1-ю Санкт-Пецярбургскую гімназію (1854)Пятидесятилетие С.-Петербургской Первой гимназии, 1830—1880: Ист. записка, сост. по поручению Пед. совета Д. Н. Соловьёвым. — Санкт-Петербург: тип. Второго отд-ния Собств. е. и. в. канцелярии, 1880. — С. 409—410. і юрыдычны факультэт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта (1861).
Пры ўвядзенні ў дзеянне судовых статутаў 1864 года быў абраны сусветным суддзёй у Пецярбургу (1867—1869) і пасля А. І. Квіста быў старшынёй пецярбургскіх сусветных з'ездаў (1868—1869).
З 1874 года — обер-пракурор 4-га дэпартамента Сената, а з 1876 года — сенатар. У 1878 годзе ажаніўся з Зінаідай Афанасьевай (?—1934).
З 1884 па 1886 гады — галоўнакіравальны Ведамствам устаноў імператрыцы Марыі (у 1883 годзе быў таварышам главноуправляющего).
Быў першапрысутным у Межавым (з 1894 — 3-м) дэпартаменце Сената (1886/87—1898).
З 1897 года — член Дзяржаўнага савета, з 1902 года — старшыня яго Дэпартамента грамадзянскіх і духоўных спраў, і. д. галоўнакіруючага імператарскай канцылярыі, член Адмысловай нарады аб патрэбах сельскагаспадарчай прамысловасці (1902—1905; выказаўся за прадастаўленне сялянам права свабоднага выхаду з абшчыны).
Па рэкамендацыі С. Ю. Вітэ быў прызначаны з 9 лістапада 1905 года фінляндскім генерал-губернатарам (першы грамадзянскі чын на гэтай пасадзе). Падвергся жорсткай крытыцы з боку расійскай манархічнай друку за сваю ліберальнасць і «патуранне сепаратыстам». Пры ім быў уведзены ў дзеянне новы статут Сойма 1906 года, які ўводзіў усеагульнае і роўнае выбарчае права пры выбарах у Сойм. Лічыў, што інтарэсы Расійскай імперыі патрабуюць захавання аўтаномнага статусу Вялікага Княства Фінляндскага і выступаў за ўдзел яго прадстаўнікоў у працы Дзяржаўнай думы. Выступаў супраць прымянення сілы для разгону мірных дэманстрацый, што дазволіла наладзіць даверныя адносіны з фінляндскім Сенатам.
Быў вымушаны падаць у адстаўку 2 лютага 1908 года пасля таго, як па ініцыятыве П. А.Сталыпіна яго намеснікам быў прызначаны Ф. А. Зейн, раней звольнены па патрабаванні Герарда з пасады начальніка канцылярыі генерал-губернатара як прыхільнік палітыкі М. І. Бабрыкава.
Пасля рэвалюцыі, у выніку перамоваў паміж СССР з Фінляндыяй, Мікалай Мікалаевіч Герард (як і які змяніў яго на пасадзе генерал-губернатара У. А. Бекман) змог выехаць у Фінляндыю і пасяліўся з жонкай у санаторыі ў Халіле (з 1948 — санаторый «Сасновы Бор» на тэрыторыі Палянскага сельскага селішча)Исторические фото / Города и поселки Карельского перешейка / Волость Уусикиркко / Халила (Сосновый Бор) / Н. Н. Герард // terijoki.spb.ru. Там. Там ён пражыў да самай смерці, якая рушыла 9 снежня 1929 годаGeheimeradinnan Zénéide Gerard // Hufvudstadsbladet, 18.12.1929..
Узнагароды і званні
Ордэн Святога Уладзіміра III ступені (01.01.1874) Ордэн Святой Ганны I ступені (21.08.1879) Ордэн Святога Уладзіміра II ступені (08.04.1884) Ордэн Белага Арла (01.01.1888) Ордэн Святога Аляксандра Неўскага (01.01.1892) Дыяментавыя знакі да ордэна Святога Аляксандра Неўскага (09.04.1900) Найвышэйшая падзяка (24.05.1903) Ордэн Святога Уладзіміра I ступені (11.08.1904) Знак адрознення беспарочнай службы за XL гадоў (22.08.1905) Найвышэйшая падзяка (19.02.1911) Найвышэйшы рэскрыпт (09.05.1912)
Крыніцы
Літаратура
Герард Николай Николаевич : [арх. 1 сентября 2022] / Соломещ И. М. // Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов. — М. : Большая российская энциклопедия, 2004—2017. Герард, Николай Николаевич // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Спасылкі
Катэгорыя:Памерлі ў Выбаргскай губерні Катэгорыя:Памерлі ў Выбаргскім раёне Катэгорыя:Сапраўдныя тайныя саветнікі Катэгорыя:Суддзі Расійскай імперыі Катэгорыя:Сенатары Расійскай імперыі Катэгорыя:Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі Катэгорыя:Рускія эмігранты першай хвалі ў Фінляндыі Катэгорыя:Выпускнікі Першай Санкт-Пецярбургскай класічнай гімназіі