Браніслаў Станкевіч (нар. 24 снежня 1898 г. у Вільні, памёр 6 лістапада 1937 г. там жа) — старшы сяржант пяхоты беларускіх фармаванняў Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari, удзельнік польска-бальшавіцкай вайны і так званага паўстання Жалігоўскага.

Біяграфія Браніслаў Станкевіч нарадзіўся ў Вільні, у сям’і гарбара Вінцэнта і Тэрэзы Качан .

У 1915 годзе ён запісаўся ў царскую армію, дзе служыў у 3-м гвардзейскім грэнадзёрскім палку. Пасля некалькіх тыдняў на фронце яго адправілі дадому з-за хваробы. З 1 ліпеня 1916 года па 14 лістапада 1918 г. ён быў радавым у прафесійнай пажарнай брыгадзе Вільні. Паводле слоў яго дачкі, ён выратаваў ад смерці ў пажары маёра Станіслава Бабяцінскага, свайго будучага камандзіра. 15 лістапада 1918 года ён пакінуў пажарную брыгаду і далучыўся да Віленскай самаабароны, якая на мяжы 1918 і 1919 гадоў спрабавала абараніць Вільню ад набліжэння бальшавіцкіх войскаў. Пасля адступлення з горада ён быў прызваны ў фарміруемы Віленскі стралковы полк. Сяржант. У 1919 годзе Браніслаў Станкевіч са сваім палком удзельнічаў у баях супраць бальшавікоў у Беларусі . Камандуючы ўзводам, ён вызначыўся ў атацы на Лепель 5 лістапада 1919 года. Пасля стабілізацыі фронту ён удзельнічаў у разведцы. 15 мая 1920 года ён вызначыўся ў цяжкім адступленні пад Пышным . 9 чэрвеня 1920 года ў Гнездзілаве генерал Ян Рандкоўскі ўрачыста ўзвёў салдат палка ў званні. Ен атрымаў званне штабнога сяржанта. 14-15 жніўня 1920 г. ён удзельнічаў у бітве пад Варшавай і ў баях за Радзімін. За ўдзел у гэтых баях ён быў узнагароджаны Сярэбраным крыжам Ваеннага ордэна Virtuti Militari. 14 жніўня 1920 г. «Падчас атакі 2-га батальёна ён кінуўся ў атаку з узводам 7-й роты, крычачы: „Польшча яшчэ не страчана“. У наступныя гадзіны цяжкіх баёў у Радзыміне ён не дапусціў рассейвання людзей, але сабраў вакол сябе салдат. Змагаючыся ўблізку са штыком і прыкладам вінтоўкі, ён спрыяў адыходу астатняй часткі роты» .

Пасля заканчэння баёў з бальшавікамі ён і яго полк, які ўваходзіў у склад 1-й Літоўска-Беларускай дывізіі, удзельнічаў у адваёве Вільні ў літоўцаў, т.зв. «Мяцеж Жалігоўскага» . Да канца існавання залежнай ад Польшчы дзяржавы, вядомай як Сярэдняя Літва, Станкевіч служыў у Віленскім стралецкім палку, які ўвайшоў у склад узброеных сілаў гэтай «дзяржавы». За ўдзел у гэтай ваеннай аперацыі ён атрымаў Крыж Заслугі Сярэднелітоўскай арміі, які пазней быў афіцыйна пацверджаны ўказам міністра ваенных спраў Польшчы пасля аб’яднання Сярэдняй Літвы з Польшчай. Падчас службы ў 85-м Віленскім стралецкім палку ён скончыў восьмы клас пачатковай школы і курс падафіцэраў.

З 13 лютага 1922 года ён быў начальнікам канцылярыі палка. З 1927 па 1929 год служыў у Вільні ў 6-м пяхотным палку легіёнаў інструктарам школы унтэр-афіцэраў. 30 красавіка 1929 года быў звольнены ў запас па ўласным жаданні з-за стану здароўя. Пасля заканчэння вайсковай службы, падчас эканамічнага крызісу, працаваў разнастайнымі заробкамі, у тым ліку служачым з падсобным аплатай, будаўніком і капачом рвоў. З 15 ліпеня 1930 года і да смерці працаваў паштальёнам (правізарам вознага), спачатку ў Пружанах у Беларусі, а затым у Вільні (галоўнае паштовае аддзяленне, на вуліцы Замкавай).

Прыватнае жыццё Ён быў жанаты двойчы. Пасля пераходу ў кальвінізм і разводу з першай жонкай, 6 студзеня 1937 года Станкевіч ажаніўся з Ядвігай Малько, дачкой Адама і Антаніны, народжанай Саковіч. У гэтым шлюбе нарадзілася двое дзяцей: Збігнеў (1929—1966) і Аліцыя (нар. 1931). Дачка, Люцыя (Людміла) Янкаўскене, — польская актывістка ў Каўнасе і ўдзельніца фальклорнага гурта «Котвіца». Усе нашчадкі Браніслава з’яўляюцца грамадзянамі Літоўскай Рэспублікі.

Ён раптоўна памёр ад сардэчнага прыступу 6 лістапада 1937 года. Пахаваны з вайсковымі ўшанаваннямі на Антакальніцкіх могілках у Вільні, побач з магілай салдат, якія загінулі ў 1920 годзе.

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 4090 — 1922 Крыж Доблесці № 34219 Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай арміі № 724 Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці

Крыніцы

Бібліяграфія

Bolesław Waligóra: Dzieje 85-go pułku Strzelców Wileńskich. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1928. Bolesław Waligóra: Zarys historii wojennej 85-go pułku Strzelców Wileńskich. Warszawa: Zakłady Graficzne «Polska Zjednoczona», 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918—1920. Czesława Paczkowska. Podróż w czasie, nie zawsze sentymentalna. «Magazyn Wileński», s. 33-38, styczeń 2003. ISSN 0236-4719. (pol.).