Фаўст (свецкае імя Міхневіч) — дзеяч уніяцкай, а пасля Рускай праваслаўнай царквы, ігумен. Першы наглядчык Жыровіцкага духоўнага вучылішча (1845—1850). Быў блізкім паплечнікам мітрапаліта Іосіфа (Сямашкі) ў справе скасавання царкоўнай уніі.

Біяграфія У 1820-я гады Фаўст Міхневіч праходзіў навучанне ў Віленскім базыльянскім Троіцкім манастыры. Ён меў кваліфікацыю студэнта філасофіі, а пазней згадваўся як кандыдат багаслоўя. Правінцыял-архімандрыт Іасафат Жарскі, які ўваходзіў у склад Грэка-ўніяцкай калегіі, перавёў яго ў Пецярбург.

Менавіта ў Пецярбургу Фаўст трапіў у бліжэйшае асяроддзе епіскапа Іосіфа (Сямашкі), стаўшы яго сакратаром у якасці крыжовага іераманаха. Увесну 1838 года Сямашка прадставіў яго да ўзнагароджання залатым наперсным крыжам ад Свяшчэннага Сінода. У сваім прадстаўленні Сямашка адзначаў: «знаходзячыся пры мне асабіста з самага пачатку кіравання мною епархіяй, заўсёды аказваўся дабрамысным і прыхільным Грэка-Усходняй Царквы». У снежні таго ж года ўзнагарода была атрымана.

У 1839 годзе на Полацкім саборы іераманах Фаўст разам з іншымі прадстаўнікамі ўніяцкай іерархіі паставіў свой подпіс пад саборным актам аб уз'яднанні з Праваслаўнай царквой. Вядома таксама, што восенню 1842 года ён суправаджаў праасвяшчэннага Іосіфа ў Пецярбург не толькі ў якасці пісьмавода, але і як духоўнік.

20 ліпеня 1843 года Фаўст Міхневіч быў прызначаны ігуменам Тараканскага Богаяўленскага манастыра. Знаходзячыся на гэтай пасадзе, ён вызначыўся жорсткім стаўленнем да тых святароў і манахаў, якія адмаўляліся прымаць праваслаўе і былі сасланыя ў манастыр на «пакаянне». Паводле ўспамінаў сучаснікаў, Міхневіч часта збіваў нязгодных, абмяжоўваў іх у ежы і прымушаў выконваць найбольш брудную і цяжкую працу.

Калі паўстала пытанне аб прызначэнні наглядчыка ў новаадкрытае Жыровіцкае духоўнае вучылішча, выбар паў на ігумена Фаўста. Ва ўказе Літоўскай духоўнай кансісторыі ад 7 ліпеня 1845 года адзначалася, што кіраванне вучылішчам «патрабуе ў іх начальніку спрактыкаванасці і мясцовых звестак» (требует в их начальнике опытности и местных сведений). Афіцыйнае прызначэнне адбылося 24 ліпеня таго ж года, прычым за Фаўстам захоўвалася ігуменства ў Тараканскім манастыры.

У сакавіку 1848 года, калі Брэсцкі вікарны епіскап Міхаіл (Галубовіч) быў пераведзены на самастойную Мінскую кафедру, кіраванне Жыровіцкім манастыром таксама было даручана наглядчыку вучылішча ігумену Фаўсту. Аднак ужо ў 1850 годзе Міхневіч падаў прашэнне аб вызваленні ад пасады наглядчыка вучылішча (магчыма, гэта было звязана з інцыдэнтам, калі ён прысвоіў сабе казённыя грошы і страціў давер Сямашкі). Ён вярнуўся да кіравання Тараканскім манастыром. Праз некаторы час яго перавялі ў склад братыі Гродзенскага манастыра, а затым — на іераманаскую вакансію ў Жыровіцкі манастыр, дзе ён неўзабаве і памёр.

Узнагароды Залаты наперсны крыж (1838).

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Уніяцкія святары Беларусі Катэгорыя:Праваслаўныя святары Беларусі Катэгорыя:Ігумены Жыровіцкага манастыра Катэгорыя:Наглядчыкі Жыровіцкага духоўнага вучылішча Катэгорыя:Памерлі ў Жыровічах