O Gran Premio de Alemaña (Großer Preis von Deutschland) é unha carreira válida para o campionato mundial de Fórmula 1. Iniciouse en 1907 coa primeira carreira dos Kaiserpreis no circuíto de Taunus, onde só participaban vehículos de turismo con motores inferiores a seis litros. A primeira carreira foi gañada polo italiano Felice Nazzaro cun Fiat. En 1926 organizouse a carreira de vehículos deportivos na pista Automóbil Verkehrs und Übungs-Straße (AVUS) ao suroeste de Berlín, con todo, debido a un accidente onde perderon a vida tres persoas, o Gran Premio de Alemaña non se volveu correr en AVUS ata .
En 1927 a carreira múdase ao circuíto de Nürburg (Nürburgring) de 28 km, onde se correu ata a década de 1970. Desde entón o Gran Premio de Alemaña alternouse entre Nürburg e Hockenheim (Hockenheimring). En , Hockenheim converteuse en sede permanente. Na tempada cancelouse a carreira. Desde a carreira volveu alternarse entre Nürburgring e Hockenheimring ata .
A carreira continuou a ser coñecida como o Gran Premio de Alemaña, durante a época en que a carreira celebrouse en Alemaña Occidental.
Debido a que a Alemaña Occidental impedíuselle tomar parte en eventos internacionais no período inmediato á posguerra, o Gran Premio de Alemaña só se converteu en parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 en . Foi designado como Gran Premio de Europa catro veces entre e , cando este título era unha designación honoraria outorgada cada ano a unha carreira de Gran Premio en Europa. Foi organizado polo AvD (Automóbil Club de Alemaña) desde 1926. Os ben coñecidos ADAC tamén foron os organizadores de moitas carreiras.
Historia
Orixes En 1907, Alemaña organizou a primeira das carreiras Kaiserpreis de 118 km. nas estradas públicas de Taunus, nos arredores de Frankfurt. Os participantes limitábanse a percorrelas con coches con motores de menos de oito litros. A carreira en se foi unha traxedia; un piloto e o seu copiloto morreron no circuíto de 30´578 km e o circuíto de Taunus nunca utilizouse de novo. Había un equipo médico, pero tardaron dúas horas e media en chegar ao lugar do accidente, o piloto Otto Göbel estaba gravemente ferido e o seu copiloto Ludwig Faber, que quedara debaixo do seu Adler xa estaba morto, cando chegaron. Göbel morreu máis tarde no hospital debido as súas feridas.http://www.motorsportmemorial.org/query.php?db=ct&q=circuit_a&n=1473 O italiano Felice Nazzaro gañou a carreira nun Fiat. Do mesmo xeito que a Prinz-Heinrich-Fahrt, que tivo lugar desde 1908 ata 1911, foron as precursoras do Gran Premio de Alemaña.
Antes da guerra
AVUS miniatura|Rudolf Caracciola e o seu mecánico Eugen Salzer celebran a vitoria no primeiro Gran Premio de Alemaña en 1926. A primeira competición automobilística nacional en Alemaña celebrouse no circuíto AVUS (Automobil Verkehrs und Übungs-Straße) no suroeste de Berlín en 1926 como unha carreira de autos deportivos. O circuíto de AVUS componse de dúas rectas de 9´656 km combinados con dúas horquillas a esquerda en cada extremo. A primeira carreira en AVUS, baixo unha intensa choiva, foi gañada polo Alemán, Rudolf Caracciola nun Mercedes-Benz. O evento viuse empanado polo accidente de Adolf Rosenberger contra unha das casetas dos comisarios, matando a tres persoas. O circuíto de AVUS considerábase extremadamente perigoso ata naquel entón, polo que a carreira foi trasladada.http://www.f1fanatic.co.uk/2008/01/08/f1-circuits-history-part-4-1958-60/ O Gran Premio de Alemaña converteuse nunha carreira oficial en 1929. Malia que se disputaron carreiras fóra de campionato en AVUS-Rennen na década de 1930, o Gran Premio de Alemaña non volvería a AVUS ata nunha única aparición.
Nürburgring
O Gran Premio de Alemaña trasladouse ó novo Nürburgring, un circuíto de 28´3 km, que se atopa na rexión das montañas Eifel no oeste de Alemaña, a 112 quilómetros de Frankfurt e Colonia. Foi inaugurado o 18 de xuño de 1927 para a carreira anual, do ADAC Eifelrennen. Era un enorme circuíto de carreiras que discorre e retorcese polos bosques das montañas Eifel, ten máis de 300 m. de desnivel e en moitos lugares os coches deixaban visible a terra, como en Flugplatz, Brünnchen e seccións do Pflanzgarten. Había dúas carreiras máis no Gesamtstrecke (circuíto combinado), que eran as dúas carreiras de sportscar, onde antes da guerra o grande Rudolf Caracciola gañaría o seu segundo de seis Grandes Premios de Alemaña.
As carreiras de 1930 e 1933 foron canceladas debido a razóns económicas. En 1931, o evento comezou a utilizar os 22´8 km do Nordschleife (Lazo norte), e manteríase durante todo o século. Caracciola gañaría as carreiras de 1.931 e 1.932 nun Mercedes e un Alfa Romeo, respectivamente. A partir de 1934, disputábanse varias carreiras de Grand Prix cada ano cos coches chamados en Alemaña "Silver Arrows", por exemplo, o Eifelrennen, a carreira AVUS e varios hillclimbs. Pero, foi só o Gran Premio no circuíto de Nürburgring o que era a Grande Epreuve nacional, que puntuou para o Campionato de Europa de 1935 a 1939. A carreira de 1935 foi considerada como unha das máis grandes vitorias do automobilismo de todos os tempos. A lenda italiana Tazio Nuvolari, pilotando un totalmente obsoleto e pouco potente Alfa Romeo contra a tecnoloxía de última xeración de Mercedes e Auto Union completou unha carreira moi dura en condicións espantosas. Logo dun comezo terrible, foi capaz de pasar a varios vehículos, en particular, algúns dos coches alemáns cos que se enfrontou. Pero logo dunha mala parada en boxes que lle custou seis minutos, pilotou ao límite, era segundo no inicio da última volta, 35 segundos por detrás do líder Manfred von Brauchitsch nun Mercedes. Von Brauchitsch esnaquizara os seus pneumáticos empuxando moi duro baixo as terribles condicións e Nuvolari puido pasar ó alemán e logrou a vitoria fronte ao aparvado Alto Mando alemán e 350.000 espectadores. O pequeno italiano de 42 anos acabou por diante de oito Frechas de Prata. O segundo clasificado, Hans Stuck quedou dous minutos por detrás de Nuvolari.
A carreira de 1936 gañouna o piloto alemán Bernd Rosemeyer, pilotando un Auto Union, que tamén gañou o evento Eifelrennen no Nordschleife cun estilo espectacular, gañándose o alcume de "Fog Master". A carreira de 1937 viu a Carraciola gañando outra vez nun Mercedes, o piloto de Auto Union Ernst Von Delius morreu logo dun accidente preto da ponte de Antonius na recta principal. Von Delius golpeou a parte traseira do Mercedes do británico Dick Seaman a 250 km/h e saíu voando a través dos arbustos e un campo. O coche, terminou desfeito no lado da estrada xunto á recta principal. Von Delius sufriu unha fractura na perna e outras lesións. Esperábase unha recuperación completa, pero morreu a noite seguinte por unha trombose e outras complicacións. Seaman estrelouse contra un poste quilométrico, sufriu feridas leves, pero sobreviviu.http://www.motorsportmemorial.org/focus.php?db=ct&n=306 O británico volvería a Nürburgring para gañar a carreira de 1938, tamén nun Mercedes, que ía ser a súa única vitoria nun Gran Premio do campionato. En 1939 foi construída unha nova pista preto de Dresden, chamada o Deutschlandring, que estaba destinada a acoller o Gran Premio de Alemaña de 1940. Pero, debido ó inicio da Segunda Guerra Mundial, a carreira nunca se disputou e o circuíto nunca se utilizou para a competición. No mesmo ano, Caracciola logrou a súa sexta vitoria nun Gran Premio de Alemaña. Pouco despois, Alemaña estaba en guerra e o Gran Premio non regresou ao status internacional ata .
Posguerra
Nürburgring e o Campionato Mundial miniatura|Juan Manuel Fangio gañou o Gran Premio de Europa no Ring en 1954 nun Mercedes-Benz W196. Logo da Segunda Guerra Mundial, Alemaña estivo vetada nos eventos deportivos internacionais ata 1951. Unha carreira de Fórmula 2 fóra de campionato foi gañada por Alberto Ascari en 1950 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. O Gran Premio de Alemaña incluíuse como parte do novo campionato de Fórmula 1 na súa segunda tempada. Nordschleife ía ser o alicerce do evento de carreiras de motor máis importante de Alemaña Occidental no próximo cuarto de século. Unha media de 375.000 espectadores viron a carreira cada ano, que foi moi popular. A carreira de 1951 foi liderada polo arxentino Juan Manuel Fangio durante 14 voltas; pero tivo que parar a reabastecer o seu Alfa e só lle funcionaban a terceira e cuarta marchas. Na parada nos pits, alcanzouno Ascari nun Ferrari e terminou segundo por detrás do italiano. Fangio gañou por primeira vez en 1954 nun Mercedes; a primeira vez que un coche oficial Mercedes Grand Prix participaba en 15 anos. Gañou pilotando un novo W196 de rodas abertas. Esta carreira tamén presenciou a morte do piloto arxentino Onofre Marimon nun Maserati 250F durante a práctica. Debido á falta de coñecemento do circuíto, crucial para facelo ben no circuíto de Nürburgring, non soubo negociar unha curva complicada, cerca da ponte Adenauer. Saíuse da estrada, abriuse paso entre unha sebe e caeu por unha pronunciada pendente. Unha vez que se detivo, Marimon quedou atrapado debaixo dos 670 kg do 250F, co seu corpo esmagado. As lesións do desventurado arxentino foron o suficientemente graves para matalo uns minutos despois do incidente. O seu compatriota Fangio foi a ver os restos do Maserati; atopouno na cuarta marcha das catro que tiña, esta curva tomábase normalmente nun coche de F1 na terceira velocidade. Isto demostrou que o accidente fora por desgraza un erro do piloto. A carreira de 1955 cancelouse a raíz do desastre de Le Mans. Fangio gañaría as dúas seguintes carreiras.
Na carreira de 1957 producíronse unha serie de cambios. Incluía unha carreira de Fórmula 2 que se disputou en paralelo xunto aos coches de Fórmula Un. A pista renovouse e a superficie de formigón (que se atopaba en moi mal estado), da recta de boxes, a Südkurve e a recta detrás dos boxes sacouse e se substituíu por asfalto. A carreira de 1957 ve, do mesmo xeito que en 1935, a vitoria de Nuvolari, unha das máis grandes vitorias do automobilismo de todos os tempos. Fangio conduciu no inicio da carreira diante de dous Ferrari pilotados polos británicos Mike Hawthorn e Peter Collins. Fangio planeaba abastecerse de combustible na metade da distancia, e fíxoo. Esperábase que a parada en boxes levara 30 segundos. Foi unha chapuza e tardouse 1 minuto e 18 segundos. Fangio saíu case un minuto por detrás de Hawthorn e Collins. Comezou un ataque onde reduciu ata varios segundos en cada volta. Rebaixou o récord de volta, rompéndoo en nove ocasiones. Na volta 21 (a penúltima volta) pasou a Collins detrás dos boxes, logo a Hawthorn na mesma volta. Aos 46 anos de idade o arxentino gañou a carreira (a súa 24ª e última vitoria na F1) e o seu quinto e último campionato. viu á carreira máis curta con só 18 voltas. Gañou o británico Tony Brooks. Collins estrelouse nunha gabia á beira da pista, foi expulsado do seu auto e chocou contra unha árbore de cabeza. Sufriu feridas graves na cabeza e morreu nun hospital preto do circuíto.