A especulación consiste en realizar transaccións financeiras coa intención de obter beneficios a partir das flutuacións de prezos previstas a curto prazo en activos como accións, materias primas ou divisas, en lugar de facelo a partir do seu valor intrínseco, dos dividendos ou dos rendementos produtivos a longo prazo. Esta práctica contrasta co investimento, que prioriza a produtividade económica fundamental, e coa cobertura de risco (hedging), que busca mitigar o risco; os especuladores, pola contra, asumen un risco adicional para aproveitar posibles desaxustes de prezos ou tendencias percibidas.
No funcionamento dos mercados, a especulación favorece a liquidez ao proporcionar contrapartes para os que cobren riscos, e axuda ao descubrimento de prezos mediante a agregación de expectativas diversas sobre as condicións futuras. As análises empíricas dos mercados de futuros indican que a actividade especulativa a miúdo reduce a volatilidade en lugar de amplificala, xa que os especuladores absorben os choques de exceso de oferta ou demanda que doutro xeito distorsionarían os prezos.
Con todo, a especulación excesiva relacionouse con burbullas de activos, como a Tulipomanía holandesa da década de 1630 e a Burbulla dos Mares do Sur de 1720, nas que a desconexión das expectativas respecto dos fundamentos provocou correccións bruscas. Os críticos argumentan que desvía recursos da actividade económica real, aínda que a evidencia causal segue a ser ambigua, con algúns estudos que atribúen a inestabilidade máis ao apancamento ou «efecto panca» (en portugués, alavancagem) e ao comportamento gregario que á especulación en si mesma.
Notas
Véxase tamén Outros artigos Axiotaxe Fondos voitre
Categoría:Economía