A guerra de independencia de Estonia, tamén coñecida como a guerra de liberación estoniana, foi unha campaña defensiva do Exército de Estonia e os seus aliados, especialmente o Reino Unido, contra a ofensiva da Rusia soviética cara ao oeste de 1918-1919 e a agresión en 1919 da Baltische Landeswehr proalemá. A campaña foi a loita do novo estado democrático de Estonia pola independencia despois da primeira guerra mundial. Resultou nunha vitoria para Estonia e concluíu co Tratado de Tartu de 1920. Prefacio Durante a Revolución Rusa de 1917, a lexislatura provincial recentemente elixida (Dieta Estatal ou Maapäev) da Gobernación Autónoma de Estonia proclamouse a máxima autoridade soberana de Estonia, en lugar do novo goberno bolxevique de Rusia. Como resultado, os bolxeviques locais disolveron rapidamente o Maapäev e obrigaron temporalmente aos líderes estonianos democraticamente elixidos a permanecer na clandestinidade na capital, Talín. Uns poucos meses despois, en febreiro de 1918, aproveitando o intervalo entre a retirada do Exército Vermello e a chegada do Exército Imperial Alemán, o Comité de Salvación formado polo Maapäev emitiu a Declaración de Independencia de Estonia en Talín o 24 de febreiro de 1918 e formou o Goberno Provisional de Estonia. Este primeiro período de independencia foi extremadamente curto, xa que as tropas alemás entraron en Talín ao día seguinte. As autoridades alemás non recoñeceron nin o goberno provisional nin a súa reclamación de independencia de Estonia.
Despois da Revolución Alemá coa capitulación da Alemaña Imperial ao final da primeira guerra mundial, entre o 11 e o 14 de novembro de 1918, os representantes de Alemaña entregaron formalmente o poder político ao Goberno Provisional Estoniano. O 16 de novembro de 1918, o goberno provisional convocou a mobilización voluntaria e comezou a organizar as forzas armadas estonianas, con Konstantin Päts como ministro de Guerra, o maior xeneral Andres Larka como xefe de Estado Maior e o maior xeneral Aleksander Tõnisson como comandante do exército estoniano, que inicialmente consistía nunha soa división.
Curso da guerra
Ofensiva soviética cara ao oeste A finais de novembro de 1918 as forzas armadas bolxeviques avanzaron contra Estonia. O 28 de novembro de 1918 a 6ª División de Fusileros Vermellos soviética atacou a cidade fronteiriza de Narva, marcando o comezo da guerra de independencia de Estonia.
A 6ª División de Fusileros Vermellos soviética atacou con 7 000 soldados de infantería, 22 canóns de campaña, 111 metralladoras, un tren blindado, dous vehículos blindados, dous avións e o cruceiro da clase Bogatyr Oleg, apoiados por dous destrutores. A cidade foi defendida por homes da Liga de Defensa Estoniana, composta en parte por estudantes de secundaria, e o Rexemento de Infantería Nº 405 do Exército Alemán. Os Vermellos capturaron Narva o 29 de novembro e o Rexemento de Infantería Nº 405 retirouse cara ao oeste.
A 2ª División soviética de Nóvgorod abriu unha segunda fronte ao sur do lago Peipus, con 7 000 soldados de infantería, 12 canóns de campaña, 50 metralladoras, dous trens blindados e tres vehículos blindados.
As forzas militares estonianas daquela época consistían en 2 000 homes con armas lixeiras e uns 14 500 homes mal armados na Liga de Defensa de Estonia. A finais de novembro de 1918 formouse o Batallón Báltico, principalmente unha compañía de metralladoras montadas e infantería. A minoría alemá báltica de Estonia proporcionou unha tropa considerable de milicias voluntarias para o Batallón, que foi unha das primeiras unidades de combate do Exército de Estonia e mantivo unha firme lealdade á autoridade da República. miniatura|Johan Laidoner, comandante en xefe das forzas armadas de Estonia|374x374px O 49º Rexemento de Fusileiros Vermellos Letóns tomou o nó ferroviario de Valga o 18 de decembro e a cidade de Tartu na Noiteboa. Tamén na Noiteboa, a 6ª División de Fusileiros Vermellos capturou o nó ferroviario de Tapa, avanzando ata 34 quilómetros de Talín. Os bolxeviques estonianos declararon a Comuna Obreira de Estonia en Narva.
A finais de ano o 7.º Exército Vermello controlaba Estonia ao longo da liña da fronte a 34 quilómetros ao leste de Talín, ao oeste de Tartu e ao sur de Ainaži.
O coronel Johan Laidoner foi nomeado comandante en xefe das forzas armadas estonianas. Recrutou 600 oficiais e 11 000 voluntarios o 23 de decembro de 1918. Reorganizou as forzas establecendo a 2ª División no sur de Estonia baixo o mando do coronel Viktor Puskar, xunto con unidades de comando, como o Batallón Partisano de Tartumaa e o Batallón Kalevi Malev.
O goberno nacional obtivo axuda estranxeira. O 5 de decembro Finlandia entregou 5 000 fusís e 20 canóns de campaña xunto con munición.
Un escuadrón da Mariña Real Británica comandado polo contraalmirante Sir Edwyn Alexander-Sinclair chegou a Talín o 12 de decembro e entregou 6 500 fusís, 200 metralladoras e dous canóns de campaña. O escuadrón capturou dous destrutores rusos, o Spartak e o Avtroil, e entregounos a Estonia, que os renomeou como Vambola e Lennuk.
O 2 de xaneiro de 1919 uns 2 000 voluntarios fineses chegaron a Estonia. Tres trens blindados foron construídos en Talín baixo o mando do capitán de barco Johan Pitka e do capitán Karl Parts.
Liberación do territorio estoniano A comezos de 1919 o exército estoniano aumentara as súas filas a un total de 13 000 homes, con 5 700 na fronte enfrontándose a 8 000 soviéticos.Traksmaa 1992, p. 10 O reforzado exército estoniano detivo o avance do 7.º Exército Vermello entre o 2 e o 5 de xaneiro de 1919 e pasou á contraofensiva o 7 de xaneiro. miniatura|251x251px|Tren blindado en Valga en febreiro de 1919 Tapa foi liberada dous días despois nunha campaña que destacou pola posta en marcha dos exitosos soomusrongid (trens blindados). Este xiro dos acontecementos foi seguido rapidamente pola liberación da importante cidade de Rakvere o 12 de xaneiro.
Durante a liberación de Narva, unha forza finesa-estoniana de 1 000 homes desembarcou en Utria na parte traseira da 6.ª División de Fusileros soviética o 17 de xaneiro. Ao facelo, impediuse a retirada cara ao leste das forzas soviéticas. Ao día seguinte, Narva foi liberada. Como consecuencia disto, a fronte nordeste estabilizouse ao longo do río Narva. En 11 días, a 1.ª División avanzara 200 km.Traksmaa 1992, p. 98
Na fronte sur, Tartu foi liberada mediante a rápida despregadura de trens blindados e do Batallón Partisano de Tartumaa. A 2ª División continuou avanzando cara ao sur enfrontándose á crecente resistencia soviética. Na batalla de Paju, o Batallón Partisano de Tartumaa e os voluntarios fineses expulsaron aos Fusileiros Vermellos Letóns de Valga o 31 de xaneiro.
O 7º Exército Vermello foi derrotado fóra das fronteiras da Estonia contemporánea e a fronte de batalla continuou cara fóra, na antiga e histórica zona de asentamento estoniana.Estonian War of Independence 1918-1920. Jyri Kork (Ed.). Esto, Baltimore, 1988 Na segunda metade de febreiro o avance estoniano cara ao sur capturou Salacgrīva e Alūksne. Este avance foi axiña detido por unha acumulación de tropas soviética, aparentemente para unha nova ofensiva expansionista cara a Estonia. O primeiro Día da Independencia, o 24 de febreiro de 1919, as forzas estonianas proindependentes na fronte constaban de 19 000 homes, 70 canóns de campaña e 230 metralladoras. Estonia converteuse no primeiro país en repeler a ofensiva soviética cara ao oeste.Traksmaa 1992, p. 115
Na segunda metade de febreiro os exércitos vermellos comezaron unha nova ofensiva para capturar Estonia. Con este fin, os soviéticos estableceron o que se coñeceu como o novo Exército Vermello "estoniano". Esta considerable forza contaba con máis de 80 000 recrutas.
En posicións ao longo do río Narva, a 1ª División estoniana e o seu Corpo do Norte aliado, o Corpo Branco Ruso, rexeitaron os ataques do 7º Exército Vermello. O Exército Vermello bombardeou duramente Narva, deixando unhas 2 000 persoas sen fogar, pero finalmente non conseguiu capturar a cidade. A maioría das forzas soviéticas concentráronse na fronte sur. O chamado Exército Vermello "estoniano" capturou as vilas de Alūksne, Setomaa, Vastseliina e Räpina o 15 de marzo.
Tras recibir reforzos, a 2.ª División estoniana contraatacou e recuperou Petseri o 29 de marzo. Posteriormente, o Exército Vermello "estoniano" foi empurrado detrás do río Optjok.
O 27 de marzo a 3.ª División estoniana despregouse ao longo do flanco occidental da fronte sur baixo o mando do maior xeneral Ernst Põdder. En Võru a situación volveuse crítica o 22 de abril cando o Exército Vermello se achegou a 1,5 km da cidade. Os combates intensos continuaron na fronte sueste ata a primeira metade de maio.
O 25 de abril, os fusileiros vermellos letóns capturaron Rūjiena, pero foron axiña rexeitados pola 3.ª División ata a liña Salacgrīva-Seda-Gauja.Traksmaa 1992, p. 126-127
Eleccións estonianas e formación de unidades estranxeiras Entre o 5 e o 7 de abril de 1919 elixiuse a Asemblea Constituínte de Estonia. As eleccións foron gañadas polos partidos de esquerda e centro. Os 120 membros da Asemblea Constituínte reuníronse na sesión de apertura o 23 de abril e elixiron ao socialdemócrata August Rei como presidente. O goberno provisional retirouse e formouse un novo goberno encabezado por Otto Strandman. O 4 de xuño a asemblea adoptou unha Constitución provisional de Estonia.Traksmaa 1992, p. 131 O 10 de outubro aprobouse a Lei de Reforma Agraria, que confiscou e redistribuíu as grandes propiedades dos alemáns do Báltico que abarcaban máis da metade do territorio de Estonia.
Estonia axudou activamente a organizar as forzas rusas brancas, letoas e ingrias no territorio da República. O Corpo do Norte da Rusia Branca levaba organizándose en Estonia desde decembro de 1918. O 18 de febreiro asinouse un acordo entre Estonia e Letonia, que permitía a formación de forzas letoas baixo o mando estoniano, pero usándoas só na fronte sur. A Brigada Norte de Letonia, baixo o mando de Jorģis Zemitāns, formouse cos cidadáns de Letonia que fuxiran a Estonia.Traksmaa 1992, p. 137-138 En marzo de 1919 asinouse un acordo co Comité Popular Nacional de Ingria para a formación dun batallón ingrio. En maio de 1919 había 6 000 rusos, 4 000 letóns e 700 ingrios nas súas respectivas unidades nacionais.Traksmaa 1992, p. 11
Ofensivas en Rusia e Letonia miniatura|244x244px|Soldados estonianos preto de Ārciems, Letonia Aínda que o Exército de Estonia acadara o control do seu país, os exércitos vermellos opositores seguían activos. O Alto Mando Estoniano decidiu estender as súas liñas de defensa a través da fronteira cara Rusia en apoio do Corpo do Norte de Rusia Branca. O 13 de maio o Corpo do Norte pasou á ofensiva en Narva, collendo por sorpresa aos soviéticos e destruíndo a súa 6ª División.Traksmaa 1992, p. 141 A ofensiva contou co apoio da armada e os marines británicos e estonianos ao longo da costa do golfo de Finlandia. Coa chegada da fronte, a guarnición do forte de Krasnaya Gorka amotinouse. Pero o 7º Exército Vermello recibiu reforzos e contraatacou, facendo retroceder aos rusos brancos, ata que a fronte se estabilizou co apoio da 1ª División estoniana nos ríos Luga e Saba.Traksmaa 1992, p. 142