miniatura|Granxa leiteira en Estonia. Tradicionalmente, a agricultura en Estonia fixo fincapé na produción gandeira, e a maioría dos cultivos dedícanse a pensos. Os agricultores tamén cultivan patacas, verduras, liño e remolacha azucreira. A industria estivo en gran fluxo dende a dexeneración dos sistemas agrícolas colectivos e estatais.

Historia miniatura|Pequena granxa no condado de Lääne. En 1991, aproximadamente o 12% da man de obra traballaba na agricultura, producindo o 15,4% do PIB de Estonia. Estonia ten 985.000 hectáreas de terras agrícolas utilizadas, 707.000 das cales son cultivables. Durante a era soviética, a terra cultivable diminuíu en case 405.000 hectáreas, converténdose en bosque. A colectivización a fins dos decenios de 1940 e 1950 trouxo grandes dificultades á agricultura estoniana, que durante o primeiro período de independencia fora o alicerce da sociedade estoniana. Porén, a agricultura estoniana seguiu sendo máis produtiva ca a media soviética. En 1990 había 221 granxas colectivas e 117 estatais cunha media de 350 a 400 traballadores cada unha. A cabana gandeira media por explotación comprendía 1.900 bovinos e 2.500 porcos. Estonia era un exportador neto de carne e leite ás demais repúblicas. A agricultura tamén serviu como base para a forte industria de procesamento de alimentos da república. Porén, para a súa produción de carne, Estonia dependía en gran medida dos cereais para pensos procedentes de Rusia. Cando a República tentou recortar as exportacións de carne a finais da década de 1980, Rusia tomou represalias ao retardar a subministración de cereais para pensos, o que reduciu aínda máis a produción estoniana. Os aumentos dos prezos do combustible e unha crise xeral do combustible a comezos de 1992 tamén afectaron gravemente á produción agrícola. Aínda que a superficie total de cultivos de campo medrou a comezos do decenio de 1990, a produción total e os rendementos medios diminuíron notablemente.

A reforma do sistema agrícola de Estonia comezou en decembro de 1989 coa adopción da Lei sobre a agricultura privada. A lei permitía aos individuos ocupar até cincuenta hectáreas de terra para a sementa privada e para o cultivo. A terra era hereditaria pero non podía comprarse nin venderse. O obxectivo da reforma era estimular a produción e devolver o espírito da agricultura privada a un campo desgastado por décadas de planificación central. Seis meses despois da implementación, estabelecéronse case 2.000 granxas, con varios milleiras á espera da súa aprobación. Un ano máis tarde, operaban máis de 3.500 granxas privadas. A partir de outubro de 1991, permitiuse aos agricultores posuír as súas terras. Isto aumentou o número de explotacións a 7.200 a comezos de 1992. No primeiro semestre de 1993 creáronse un total de 8.781 explotacións agrícolas, que abranguían aproximadamente 225.000 hectáreas, é dicir, unha cuarta parte da terra cultivable de Estonia.

En maio de 1993, o Parlamento estoniano aprobou unha lei sobre impostos á propiedade, que fora unha preocupación importante para moitos agricultores antes de entrar no negocio. A lei ordenou un imposto do 0,5% sobre o valor da propiedade que se pagará ao estado e unha participación do 0,3% ao 0,7% que se pagará aos gobernos locais. Máis que os impostos sobre a propiedade, os custos dos produtos básicos, como o combustible e o equipo novo, consideráronse máis propensos a resultar onerosos para moitos novos agricultores.

Coa introdución da agricultura privada, moitas granxas colectivas comezaron a desintegrarse. A corrupción e a "privatización espontánea" de equipos agrícolas por parte dos directores agrícolas creceron. Algunhas das explotacións máis prósperas de Estonia reorganizáronse en cooperativas. A longo prazo, o goberno predixo que entre 40.000 e 60.000 granxas privadas cunha media de cincuenta hectáreas serían óptimas. Ao mesmo tempo, era probable que os estonianos mantivesen unha taxa moi alta de consumo de froitas e hortalizas de colleita propia. Un estudo realizado en 1993 pola Xunta Estatal de Estatística de Estonia indicou que case o 80% de todas as patacas que consumían os estonianos cultivábanse en forma privada ou se recibían de amigos ou familiares. O trinta por cento dos ovos recibíronse fóra do mercado, así como o 71,5% de todo o mollo. En xeral, os estonianos informaron que recibiron máis do 20% dos seus alimentos da produción privada ou de amigos ou familiares.

Produción Estonia produciu en 2018:

450 mil toneladas de trigo; 347 mil toneladas de orxo; 113 Mil toneladas de colza; 88 mil toneladas de patacas; 78 mil toneladas de avea; 53 mil toneladas de chícharos; 29 mil toneladas de centeo;

Ademais das producións máis pequenas doutros produtos agrícolas.Estonia production in 2018, by FAO

Silvicultura Estonia ten 1,8 millóns de hectáreas de bosque con aproximadamente 274 millóns de metros cúbicos de madeira. Representando ao redor do 9 por cento da produción industrial en 1992, parece probable que as industrias relacionadas cos bosques crezan aínda máis na década de 1990, grazas á expansión das exportacións de mobles e madeira.

Pesca miniatura|Rescate marítimo dun barco pesqueiro en 1973 A industria pesqueira, unha vez totalmente baixo control soviético, tamén ten o potencial de contribuír á economía do país. Con 230 barcos, incluídas noventa embarcacións oceánicas, esta rendible industria operou amplamente en augas internacionais. Unha gran parte das exportacións da industria alimentaria de Estonia consiste en peixe e produtos pesqueiros. En 1992 pescáronse unhas 131.000 toneladas de peixes vivos.

Notas