María Luisa Muñoz de Vargas, nada en Huelva o 5 de abril de 1898 e finada en Madrid o 31 de outubro de 1975, foi unha poeta e escritora española do século XX.
Traxectoria Naceu no seo dunha familia acomodada de Huelva. A súa nai pertencía á aristocracia cubana, mentres que o seu pai, José Muñoz Pérez, foi director e propietario do diario La Provincia e da Imprenta Muñoz. Ademais, desempeñaba diversos cargos públicos, entre eles o de alcalde de Huelva. Tras o seu pasamento a súa viúva asumiu a dirección da imprenta e do xornal, o que permitiu a María Luisa Muñoz acceder a unha educación destacada.
Estudou no colexio St. Katherine’s de Walmer, no condado de Kent, Reino Unido. Con todo, co estalido da primeira guerra mundial regresou a España. Completou os seus estudos en Barcelona e posteriormente no Instituto-Escola de Madrid, centro vinculado á Institución Libre de Enseñanza.
En xullo de 1919 publicou o seu primeiro texto, dedicado á Virxe do Rocío, na Revista Hispanoamericana Cervantes. A partir de entón colaborou regularmente no xornal familiar, así como en diversas publicacións literarias como Alfar, Semana Santa, Papel de Aleluyas —fundada polo seu esposo, Adriano del Valle, xunto con Fernando Villalón—, La Gaceta Literaria, Isla e o Pictorial Review de Nova York, onde apareceu o seu retrato e textos aos 18 anos.
Mantivo correspondencia con Benito Pérez Galdós até o pasamento deste, e estabeleceu amizade con Juan Ramón Jiménez e Zenobia Camprubí. En 1922 contraeu matrimonio con Rogelio Buendía, quen a vinculou aos círculos vangardistas da época. Aínda que residiron principalmente en Huelva, realizaron varias viaxes por Europa.
En 1925 publicou a novela curta Herrumbre en el alma baixo o pseudónimo de Félix de Bulnes. Malia a súa participación constante en revistas, non volveu publicar un libro até 1934. Ese ano apareceu o seu poemario Bosque sin salida, inspirado na súa contorna familiar e a súa experiencia como nai.
Dedicou o poema «Elexía á la Calle de Enmedio» a Carmen Conde. Foi publicado en La Provincia o 13 de marzo de 1935.
Tras a guerra civil española trasladouse a Madrid para estar preto do seu esposo, encarcerado polas súas conviccións republicanas. Durante esta etapa, para subsistir, escribiu novela rosa e conto, e traballou como actriz.
Posteriormente estabeleceuse en Elx, onde o seu marido obtivera unha praza como médico. Máis adiante, ela regresou a Madrid para centrarse na súa carreira teatral. Tras a xubilación do seu esposo, ambos volveron reunirse. Nesta última etapa dedicouse principalmente á tradución de obras teatrais do inglés. Ao mesmo tempo continuou escribindo conto, poesía infantil e novela de corte romántico.
Faleceu o 31 de outubro de 1975.
Obra literaria
Poesía Nos seus versos proxecta o seu estado anímico sobre o mundo que a rodea. Considerou o seu mestre a Juan Ramón Jiménez e a súa poesía pura. A súa poesía pódese dividir en tres etapas: o neopopularismo (até 1925); unha segunda (1925-1931) marcada polas vangardas e unha terceira marcada polo compromiso, a rehumanización, a poesía social e política, sobre todo a partir de 1931 coa proclamación da Segunda República.
Publicou en revistas ultraístas: en Cervantes, medio centenar de poemas en prosa sobre estampas típicas, e en Papel de Aleluyas. Baixo o pseudónimo de Félix de Bulnes publicou poemas de inspiración relixiosa na revista da súa familia e en revistas literarias da época. Colaborou co seu marido na tradución dos English Poems de Fernando Pessoa.
O seu primeiro poemario, Bosque sin salida (1934) asinouno como María Luisa Muñoz de Buendía e foi prologado por Juan Ramón Jiménez. A súa influencia é evidente no seu estilo natural e espontáneo, aínda que tamén reflicte a influencia doutros poetas, como Federico García Lorca, con quen comparte espazo nas revistas nas que ela publica. Con eles comparte temas e motivos, como o mar, a lúa ou a primavera, así como un estilo sinxelo e unha métrica de versos curtos e asonantes. Así, adscríbese ao neopopularismo de Antonio Machado. Con todo, afástase deles pola súa relixiosidade e a súa visión do papel da muller máis próximo ao anxo do fogar de Pilar Sinués. Son 73 poemas divididos en tres seccións: Poemas niños, Veredas e Varia múltiple.
En 1948 apareceron varios poemas breves publicados na revista Verbo. De feitura moi tradicional, perpetúan a imaxe da nova muller namorada esperando en van o amado que non chega.
O seu seguinte poemario foi Lluvia en verano (1967). Cheo de melancolía, supón unha continuidade na elección de metros, estilo, selección de temas populares e o gusto polo romántico. Son 86 poemas sen unha estrutura interna.
La princesita de la sal (1967) está composto por 22 poemas infantís ilustrados por Elisabeth von Rathlef. Son os poemas infantís máis característicos dos seus outros dous libros, aos que se engaden catro poemas inéditos. O estilo é o propio da poesía infantil: construcións sintácticas simples, versos curtos, metáforas simples, diminutivos, repeticións e refráns.
O seu último poema, publicado en 1971, estivo dedicado a Juan Ramón Jiménez.
Prosa Escribiu catro novelas: Herrumbre en el alma (1925), Toros y palomas (1940), El amor no pide permiso (1958) e Tres días de amor. As súas novelas son de corte romántico, coas relacións sentimentais como tema principal. Os seus relatos tamén están dentro dese imaxinario. O soporte habitual destes foron as revistas. Tamén escribiu unha colección de contos para nenos, Cuentos selectos, publicada en 1951.
Colaborou co diario paterno mentres este foi propiedade da familia e posteriormente cando pasou a Falange co nome de Odiel. Na súa mocidade fíxoo con artigos de costumes e impresións e, a partir de 1936, cun marcado carácter político que desapareceu ao finalizar a guerra.
Teatro Ademais de realizar traducións escribiu a obra Destino´s Hotel, que se publicou en prensa con dúas versións, unha española e outra inglesa.
Notas
Categoría:Nados en Huelva Categoría:Nados en 1898 Categoría:Finados en 1975 Categoría:Poetas de Andalucía