Економијата на Јапонија е високо развиена економија на слободен пазар. Таа е трета по големина во светот според номиналниот БДП и четврта по големина според паритетот на куповната моќ (ЈПП). и е втора по големина развиена економија во светот . Јапонија е членка на Г7 и Г20 . Според Меѓународниот монетарен фонд, БДП по глава на жител (ПКМ) на земјата изнесувал 38.937 американски долари (2016 година). Поради нестабилниот курс на девизи, јапонскиот БДП, измерен во долари, драстично варира. Се проценува дека Јапонија има БДП по глава на жител од околу 38.490 американски долари според методт Атлас. Јапонската економија е предвидена со кварталното истражување на Танкан за деловното расположение кое се спроведува опд страна наЈапонската банка. Никеи 225 претставува месечен извештај за врвни акции на Јапонската берза , која е трета по големина берза во светот според пазарната капитализација . Во 2018 година, Јапонија била четврти најголем увозник во светот и четврти најголем извозник . Има втори најголеми девизни резерви во светот во вредност од 1,3 трилиони долари. Таа е рангирана на 29-то место според индексот на леснотија на деловно работење и 5-та според извештајот за глобална конкурентност . Таа е рангирана на првото место во светот според индексот на економска сложеност . Јапонија е исто така трет по големина потрошувачки пазар во светот .
Јапонија е трета најголема земја за производство на автомобили во светот, има најголема индустрија за електронски производи и често е рангирана меѓу најиновативните земји во светот, водејќи неколку мерки за глобално поднесување патенти. Соочувајќи се со зголемена конкуренција од Кина и Јужна Кореја, производството во Јапонија денес се фокусира првенствено на високотехнолошка и прецизна стока, како што се оптички инструменти, хибридни возила и роботика. Покрај регионот Канти регионот Кансаи е еден од водечките индустриски јата и производствени центри за јапонската економија. Големината и индустриската структура на градовите во Јапонија ги задржале тесните законитости и покрај значителното множество на население и индустрии низ градовите прекувремено. Јапонија е најголем доверител на светот. Јапонија генерално има годишен трговски суфицит и има значителен нето-меѓународен суфицит на инвестиции. Од 2010 година, Јапонија поседува 13,7% од светските приватни финансиски средства (трета по големина во светот) со околу 15,3 трилиони американски долари. Заклучно со 2017 година, 51 од компаниите сппоред „Fortune Global 500“ се со седиште во Јапонија, што е помалку од 2013 година кога оваа бројка изнесувала 62 компании. Оваа земја е трета по големина во светот според вкупното богатство.
Колапсот на меурот на цената на средствата на Јапонија во 1991 година доведе до период на економска стагнација позната како „изгубена деценија“, понекогаш сега продолжена како „изгубена 20 години“. Од 1995 до 2007 година, БДП падна од 5,33 трилиони долари на 4,36 трилиони долари номинално . Јапонија денес има најголем однос на јавен долг кон БДП од која било развиена нација, со национален долг од 236% во однос на БДП заклучно со 2017 година. Овој долг е претежно во сопственост на јапонски државјани. Јапонската економија се соочува со значителни предизвици поставени од стареење и опаѓање на населението, кое достигна 128 милиони во 2010 година и падна на 126,5 милиони од 2018 година. Проекциите сугерираат дека населението ќе продолжи да опаѓа на потенцијално пониски од 100 милиони до крајот на 21-от век.
Преглед на економијата Во трите децении економски развој по 1960 година, се случил брзиот економски раст наречен јапонско повоено економско чудо. Со водство на Министерството за економија, трговија и индустрија, со просечни стапки на раст од 10% во 1960-тите, 5% во 1970-тите и 4% во 1980-тите, Јапонија била во можност да се воспостави и одржи како втора по големина економија во светот од 1978 година до 2010 година, кога била надмината од Народна Република Кина. До 1990 година, приходот по глава на жител во Јапонија бил еднаков или надминат во повеќето земји од Западот.
Во текот на втората половина на 1980-тите, зголемувањето на цените на акциите и недвижностите создал економски меур . Економскиот меур завршил нагло, бидејќи Токиската берза се срушила во периодот 1990–92, а цените на недвижностите достигнале врв во 1991 година. Растот во Јапонија во текот на 90-тите години од минатиот век со 1,5% бил побавен од глобалниот раст, што го донел терминот <i>Изгубената декада</i>. По уште една деценија со ниска стапка на раст, терминот станал Изгубени 20 години. Како и да е, растот на БДП по глава на жител од 2001 до 2010 година сепак успеал да ги надмине Европа и САД.
Со оваа ниска стапка на раст, националниот долг на Јапонија се проширил заради значителните трошоци за социјална помош во општеството што старее, со намалена даночна основа. Сценариото за „Напуштени домови“ продолжува да се шири од руралните области во урбаните области во Јапонија.
Како планинска, вулканска островска земја, Јапонија има несоодветни природни ресурси за поддршка на нејзината растечка економија и големото население и затоа извезува стоки во кои има компаративна предност како што се индустриски производи насочени кон истражување и развој во замена за увоз на суровини и нафта. Јапонија е меѓу првите три увозници на земјоделски производи во светот покрај Европската Унија и Соединетите Американски Држави. Јапонија е најголемиот единствен национален увозник на риби и производи од риболов. Централниот пазар на големо на <i>Токио Метрополитен</i> е најголемиот пазар на големо со примарни производи во Јапонија, вклучувајќи го и реномираниот пазар за риби Цукиџи.Ловење на јапонскиот кит, наводно за истражувачки цели, според меѓународното право е незаконско.
Иако биле извлечени многу видови минерали низ целата земја, повеќето минерални ресурси требало да се увезуваат во повоената ера. Локалните наслаги на руди што носат метал биле тешки за обработка бидејќи биле со низок степен. Големите и разновидни шумски ресурси на нацијата, кои опфаќале 70 проценти од земјата кон крајот на 1980-тите, не биле искористени. Поради политичките одлуки на локално, префектурно и национално ниво, Јапонија одлучила да не ги искористува своите шумски ресурси за економска корист. Домашните извори снабдувале само помеѓу 25 и 30 проценти од потребите на дрва во земјата. Земјоделството и риболовот биле најдобро развиените ресурси, но само низ години макотрпна инвестиција и труд. Нацијата, според тоа, ги изградила производствените и преработувачките индустрии за да ги претвори суровините увезени од странство. Оваа стратегија за економски развој наложувала воспоставување силна економска инфраструктура за обезбедување на потребната енергија, транспорт, комуникации и технолошко знаење.
Депозитите на злато, магнезиум и сребро ги исполнуваат тековните индустриски побарувања, но Јапонија зависи од странски извори за многу минерали неопходни за модерната индустрија. железна руда, бакар, боксит и алумина мора да се увезат, како и многу шумски производи.
Во споредба со другите индустријализирани економии, Јапонија се одликува со ниско ниво на извоз во однос на големината на нејзиниот БДП. Од периодот 1970-2018 година, Јапонија била или најмала или втора најмалку зависна од извоз економија во Г-7, и една од најмалку извозно зависните економии во светот. Исто така, таа била една од најмалку зависните трговски економии во периодот 1970-2018 година.
Јапонија добива исклучително ниско ниво на странски инвестиции. Неговиот индекс на СДИ бил далеку најмал во Г7 заклучно со 2018 година и помалку од оние на многу помалите економии како Австрија, Полска и Шведска . Во однос на БДП, неговиот однос на внатрешните акции на СДИ е веројатно најнизок во светот.
Јапонија заостанува зад другите развиени земји во продуктивноста на трудот. Од 1970 до 2018 година Јапонија постојано има најниска продуктивност на трудот во Г7.
Економска историја мини| Укијо-е од 1856 година, што ја претставува Ечигоја, сегашниот <i>Мицукоши</i> Економската историја на Јапонија е една од најпроучуваните. Првиот период се темели на Едо (во 1603 година) за целиот економски развој, вториот на реставрацијата на Меиџи (во 1868 година) како прва неевропска сила, третиот по поразот на Втората светска војна (во 1945 година) кога островската нацијата станала втора по големина економија во светот.
Први контакти со Европа (16 век) Јапонија се сметала за земја богата со благородни метали, главно заради извештаите на Марко Поло за позлатени храмови и палати, но исто така и поради релативното изобилство на површински руди карактеристични за огромната вулканска земја, пред големо ископување да стане возможно во индустриско време. Јапонија била главен извозник на сребро, бакар и злато за време на периодот додека не се забранил извозот за тие минерали.
Ренесансната во Јапонија исто така била перцепирана како софистицирано феудално општество со висока култура и силна пред-индустриска технологија. Земјата била густо населена и урбанизирана. Истакнатите европски набудувачи од тоа време се чини дека се согласуваат дека Јапонците „ги надминуваат не само сите други ориентални народи, тие ги надминуваат и Европејците“ ( Алесандро Валињано, 1584 година, „Historia del Principo y Progresso de la Compania de Jesus en las Indias Orientales“) )
Првите европски посетители биле воодушевени од квалитетот на јапонската занаетчиска дејност. Ова произлегува од фактот што самата Јапонија е прилично богата со природни ресурси кои најчесто се наоѓаат во Европа, особено со железо.
Товарот на првите португалски бродови (обично околу 4 бродови со помала големина секоја година) кои пристигнувале во Јапонија скоро целосно се состоел од кинеска стока (свила, порцелан). Јапонците се многу нетрпение очекувале да се стекнат со тие стоки, но била забранета од царот на Кина, како казна за Вокоу (пиратски напади). Португалците (кои биле наречени Нанбан, Јужни варвари) на тој начин нашле можност да дејствуваат како посредници во азиската трговија.
Период на Едо (1603–1868) мини|Јапонски извоз на порцелан во европски облик на сад, околу 1700 година. Почетокот на периодот Едо се совпаѓа со последните децении од трговскиот период Нанбан, за време на кој се одвивала интензивна интеракција со европските сили, на економски и верски план. Јапонија ги изградила своите први воени бродови во западен стил, како што е Сан Хуан Баутиста, 500-тонски брод од типот галеон. Исто така, во тој период, бакуфу нарачал околу 350 бродови со црвени печати. Јапонските авантуристи, како Јамада Нагамаса, биле активни низ цела Азија.
Со цел да се искорени влијанието на христијанизацијата, Јапонија влегла во период на изолација наречен сакоку, за време на кој нејзината економија уживала стабилност и благ напредок. Но, не долго после тоа, во 1650-тите, производството на јапонски извозен порцелан значително се зголемил кога граѓанската војна го ставила вон дејство главниот кинески центар за производство на порцелан, во Ѓингдеџен, за неколку децении. Во остатокот од 17 век, најголем дел од производството на јапонски порцелан бил наменет за извоз, најмногу во Кјушу. Трговијата се намалила под обновената кинеска конкуренција до 1740-тите, пред да продолжи по отворањето на Јапонија во средината на 19 век.
Економскиот развој за време на периодот Едо ја опфатила урбанизацијата, зголемената испорака на стоки, значително проширување на домашната и, првично, надворешната трговија и дифузија на трговијата и занаетчиската индустрија. Градежните занаети цветале, заедно со банкарските установи и трговските здруженија. Сè повеќе, властите во Хан го надгледувале зголемувањето на земјоделското производство и ширењето на руралните ракотворби.
До средината на осумнаесеттиот век, Едо имал повеќе од 1 милион жители, а Осака и Кјото имале повеќе од 400 000 жители. Растеле и многу други градови. Осака и Кјото станале трговски центри за производство и занаетчиство, додека Едо бил центар за снабдување со храна и основна стока за широка потрошувачка.