Działalność społeczna, kulturalna i Skarb Narodowy – budowa Polski poza Polską Władze RP na uchodźstwie, pozbawione terytorium i uznania międzynarodowego, skupiły się na budowaniu infrastruktury społecznej i kulturalnej, która miała służyć zachowaniu polskiej tożsamości na emigracji. Londyn stał się centrum „Polski poza Polską”, gdzie funkcjonowały niezależne instytucje naukowe, oświatowe i wydawnicze.

Skarb Narodowy i samofinansowanie Podstawą materialną działalności emigracyjnej stał się Skarb Narodowy, utworzony w 1949 roku dekretem prezydenta Augusta Zaleskiego. Był to fundusz oparty na dobrowolnych składkach Polaków rozsianych po całym świecie. Zgromadzone środki przeznaczano na utrzymanie rządu, działalność dyplomatyczną (m.in. finansowanie nieoficjalnych przedstawicielstw), pomoc socjalną dla weteranów i inwalidów wojennych oraz wspieranie polskiego szkolnictwa. Skarb Narodowy stał się symbolem ofiarności i solidarności emigracji niepodległościowej.

Instytuty, biblioteki i szkoły W celu ochrony dziedzictwa narodowego powołano szereg instytucji, takich jak Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego, Biblioteka Polska w Londynie czy Instytut Literacki w Paryżu. Gromadziły one archiwalia państwowe, pamiątki wojskowe oraz dorobek intelektualny emigracji. Rozwinięto sieć polskich szkół sobotnich, w których nauczano języka, historii i geografii. Działały polskie teatry, chóry i harcerstwo, co pozwalało na wychowanie młodego pokolenia w duchu patriotycznym, w izolacji od komunistycznej propagandy płynącej z kraju. Działalność ta stworzyła unikalne zjawisko państwowości bez terytorium, opartej na więziach kulturowych i prawnych.