Logistyka i technika eksterminacji: transporty śmierci i miejsca egzekucji Realizacja decyzji z 5 marca 1940 roku wymagała precyzyjnego planu logistycznego, obejmującego transport tysięcy jeńców, przeprowadzenie egzekucji oraz ukrycie zwłok. Akcja likwidacji obozów, oznaczona kryptonimem „rozładowanie”, rozpoczęła się na początku kwietnia 1940 roku i trwała około sześciu tygodni.
Organizacja transportów i dezinformacja Jeńców wywożono z obozów małymi grupami (tzw. listami dyspozycyjnymi), liczącymi od kilkudziesięciu do kilkuset osób. NKWD stosowało wobec ofiar pełną dezinformację – przekonywano ich, że są przenoszeni do obozów przejściowych lub odsyłani do państw neutralnych. Dzięki temu uniknięto buntu podczas załadunku do wagonów więziennych („stołypek”). Transporty kierowano do miejsc przeznaczenia koleją: z Kozielska do stacji Gniezdowo koło Smoleńska, ze Starobielska do Charkowa, a z Ostaszkowa do Kalinina (obecnie Twer).
Miejsca kaźni i sposób uśmiercania Technika mordu różniła się w zależności od miejsca. Jeńców z Kozielska przewożono autobusami więziennymi („czorny woron”) bezpośrednio do lasu w Katyniu, gdzie nad wykopanymi dołami strzelano im w tył głowy. Oficerów ze Starobielska mordowano w piwnicach wewnętrznego więzienia NKWD w Charkowie, a ich ciała wywożono ciężarówkami do lasu w Piatichatkach. Więźniów z Ostaszkowa zabijano w piwnicach zarządu NKWD w Kalininie (Twerze), a zwłoki grzebano w Miednoje. Egzekucje wykonywano zazwyczaj w nocy, używając niemieckich pistoletów marki Walther, co miało później ułatwić zrzucenie winy na III Rzeszę. Ciała układano warstwami w masowych grobach, które następnie maskowano, sadząc na nich młode drzewa.