Poszukiwania zaginionych oficerów przez władze RP na Uchodźstwie w latach 1941–1942 Po podpisaniu układu Sikorski-Majski w lipcu 1941 roku i ogłoszeniu „amnestii” dla obywateli polskich, rozpoczęto formowanie Armii Polskiej w ZSRR pod dowództwem gen. Władysława Andersa. W punktach zbornych (m.in. w Buzułuku i Tatiszczewie) stawiali się tysiące zwolnionych więźniów, jednak wkrótce zauważono brak oficerów z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, z którymi urwał się kontakt wiosną 1940 roku.

Działania dyplomatyczne i Biuro Poszukiwań Władze polskie podjęły intensywne działania mające na celu ustalenie losu zaginionych. Przy sztabie Armii Polskiej utworzono Biuro Poszukiwań, kierowane przez rtm. Józefa Czapskiego (ocalałego więźnia Starobielska), które gromadziło relacje ocalałych i sporządzało imienne listy zaginionych. Rząd RP wielokrotnie interweniował u władz radzieckich. Gen. Władysław Sikorski oraz gen. Władysław Anders poruszali ten temat podczas bezpośrednich rozmów z Józefem Stalinem w Moskwie w grudniu 1941 roku.

Kłamstwo władz radzieckich W odpowiedzi na polskie pytania strona radziecka udzielała wymijających i kłamliwych odpowiedzi. Stalin sugerował, że oficerowie mogli uciec do Mandżurii lub że nie zostali jeszcze zwolnieni z powodu chaosu administracyjnego. W marcu 1942 roku stwierdził cynicznie: „Uciekli, no to przyjdą”. Radzieccy urzędnicy twierdzili również, że nie mają pełnych list jeńców. Do momentu wyjścia Armii Andersa z ZSRR latem 1942 roku los kilkunastu tysięcy oficerów pozostawał dla władz polskich tajemnicą, choć narastało przekonanie, że padli oni ofiarą zbrodni.