Sprawa katyńska przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze Podczas procesu głównych zbrodniarzy wojennych III Rzeszy w Norymberdze (1945–1946) Związek Radziecki podjął próbę prawnego usankcjonowania kłamstwa katyńskiego na forum międzynarodowym. Oskarżyciele radzieccy dążyli do wpisania mordu w Katyniu do rejestru zbrodni niemieckich, co miało ostatecznie zamknąć dyskusję o sprawstwie NKWD.

Zarzut w akcie oskarżenia W akcie oskarżenia wniesionym przez ZSRR, w punkcie dotyczącym zbrodni wojennych na jeńcach, znalazł się zapis obarczający Niemców winą za rozstrzelanie 11 tysięcy polskich oficerów w Lesie Katyńskim we wrześniu 1941 roku. Strona radziecka oparła swoje dowody wyłącznie na sfałszowanym raporcie komisji Burdenki. Jednakże sędziowie z USA i Wielkiej Brytanii, mimo politycznego sojuszu z ZSRR, dopuścili do głosu obrońców niemieckich, którzy skutecznie podważyli wiarygodność radzieckich świadków i dokumentów.

Pominięcie Katynia w wyroku Postępowanie dowodowe wykazało liczne sprzeczności w wersji radzieckiej (m.in. kwestię amunicji i stanu rozkładu zwłok). Trybunał, nie chcąc wprost oskarżyć jednego z aliantów (ZSRR) o ludobójstwo, przyjął rozwiązanie kompromisowe. W ostatecznym wyroku z 1 października 1946 roku sprawa Katynia została całkowicie pominięta. Oznaczało to, że Trybunał nie uznał winy Niemców, co w świetle prawa międzynarodowego było milczącym, lecz wymownym odrzuceniem oskarżenia wniesionego przez Związek Radziecki. Dla Polaków był to sygnał, że prawda o zbrodni nie została zapomniana przez zachodnich prawników.