Decyzja Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 r. Los polskich jeńców wojennych osadzonych w obozach specjalnych NKWD został przesądzony na najwyższym szczeblu władz Związku Radzieckiego. Podstawą prawną masowego mordu stała się ściśle tajna uchwała Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików), podjęta 5 marca 1940 roku.
Wniosek Ławrentija Berii Decyzja została podjęta na podstawie notatki skierowanej do Józefa Stalina przez Ławrentija Berię, Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych ZSRR. W dokumencie tym szef NKWD scharakteryzował polskich oficerów i funkcjonariuszy jako „zatwardziałych, nierokujących poprawy wrogów władzy radzieckiej”. Beria argumentował, że wszyscy oni oczekują uwolnienia, by móc aktywnie włączyć się w walkę przeciwko ZSRR. W związku z tym zaproponował rozpatrzenie ich spraw w trybie specjalnym, bez wzywania aresztowanych, przedstawiania zarzutów czy aktu oskarżenia, i orzeczenie wobec nich najwyższego wymiaru kary – rozstrzelania.
Zatwierdzenie zbrodni przez kierownictwo ZSRR Wniosek Berii został zaakceptowany przez członków Biura Politycznego. Na dokumencie widnieją odręczne podpisy: Józefa Stalina, Klimenta Woroszyłowa, Wiaczesława Mołotowa i Anastasa Mikojana, a także adnotacje o zgodzie Michaiła Kalinina i Łazara Kaganowicza. Decyzja ta obejmowała nie tylko jeńców z Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa (ok. 14,7 tys. osób), ale również 11 tysięcy więźniów przetrzymywanych w więzieniach na terenie zachodniej Ukrainy i Białorusi (tzw. ukraińska i białoruska lista katyńska). Realizację wyroku powierzono „trójce” funkcjonariuszy NKWD, co nadało zbrodni charakter zorganizowanej akcji państwowej.