נאָמען () ; polska: nomen
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) imię, nazwisko (1.2) imię, nazwa, tytuł (1.3) imię, reputacja, opinia, sława, renoma (1.4) imię, imienna / nominalna część mowy
(1.1-4) נאָמען; נעמען lub נעמענער
(1.2) ביבליאָטעק אויפֿן נאָמען (פֿון) י. ל. פּרץ → Biblioteka im. (= imienia) I. L. Pereca (1.2) אַ שול אויף מ. גאָרקיס נאָמען → szkoła im. (= imienia) M. Gorkiego (1.2) “אַ דערציילונג מיטן נאָמען „דער סטעפּ → opowiadanie pod tytułem „Step”
(1.1) + אַ נאָמען געבן → dawać na imię , nadawać imię + (1.1) + אַ נאָמען טאָן → nazywać + (1.1) מיטן נאָמען באָריס → o imieniu Borys (1.1) אָן אַ נאָמען → bezimienny (1.1) נאָמענסטאָג → imieniny (1.1) פֿאַמיליע־נאָמען → nazwisko (1.2) (אויפֿן נאָמען (פֿון → imienia + (1.2) נאָמען + + אויף → imienia + (1.2) אין נאָמען → z nazwy, tytularny (1.2) נאָר אין נאָמען → tylko z nazwy, nominalny (1.2) אין נאָמען פֿון → w imieniu + (1.2) מיטן נאָמען → pod tytułem (1.3) האָבן אַ נאָמען → mieć reputację / opinię / renomę, cieszyć się sławą, być renomowanym / znanym (1.3) באַקומען אַ (גוטן) נאָמען → zdobyć sławę / renomę, zyskać imię (1.4) צאָלנאָמען → liczebnik
(1.3) שם, רוף
נאָמענטלעך, נאָמענלאָז
(1.1) זײַן אַ נאָמען נאָך → mieć imię / nosić imię po + (zmarłym przodku) (1.1) חבֿר צום נאָמען → imiennik (1.1) נאָמען־ברודער → imiennik (1.1) נאָמען־שוועסטער → imienniczka (1.1) דײַטשער נאָמען → nazwisko (1.1) זײַן ליבער נאָמען → dobry Bóg, Najwyższy (1.1) אָנרופֿן דאָס קינד בײַם נאָמען lub אָנרופֿן דאָס קינד מיטן נאָמען → nazywać rzeczy po imieniu, mówić wprost / szczerze, mówić bez ogródek (1.2) פּרט־נאָמען → nazwa własna
,