sjaldgæfur ()
przymiotnik (1.1) rzadki, unikalny, niezwykły
(1.1) sjaldgæf|ur, ~, ~t; ~ir, ~ar, ~;
(1.1) Þetta er mjög sjaldgæf dýrategund. → To bardzo rzadki gatunek zwierzęcia. (1.1) Orð frá Drottni var sjaldgæft á þeim dögum, vitranir voru þá fátíðar. (1 Księga Samuela) → W owym czasie rzadko odzywał się Pan, a widzenia nie były częste.
(1.1) fágætur, fáséður, fátíður, óalgengur, vandfundinn
(1.1) algengur
, sjaldgætr • morfologia: sjald- → rzadki ( ) + -gæt- → forma pochodząca od trybu łączącego czasownika „að geta”, który w języku staronordyckim wciąż oznaczał „dostawać, otrzymywać” ( ) • „rzadko otrzymywany”