dyftong () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) dźwięk samogłoskowy o zmiennym przebiegu artykulacji, będący złożeniem samogłoski i półsamogłoski; przez użytkowników języka postrzegany jako złożenie dwóch samogłosek;
(1.1)
(1.1) Nazwę chińskiej sztuki geomancji, „feng shui”, Polacy wymawiają jak „feng szuj”, a tymczasem w chińskim „shui” zawiera tryftong [uei], a nie dyftong [ui] i tę sylabę powinno wymawiać się jak „szłej”.
(1.1) dwugłoska
dyftongizacja , dyftongizowanie dyftongizować dyftongiczny
→ dwubrzmiący <
angielski: (1.1) diphthong, gliding vowel baskijski: (1.1) diptongo białoruski: (1.1) дыфтонг bułgarski: (1.1) дифтонг chorwacki: (1.1) diftong czeski: (1.1) diftong francuski: (1.1) diphtongue hiszpański: (1.1) diptongo kataloński: (1.1) diftong litewski: (1.1) diftongas niderlandzki: (1.1) tweeklank, diftong niemiecki: (1.1) Diphthong nowogrecki: (1.1) δίφθογγος / rosyjski: (1.1) дифтонг słowacki: (1.1) diftong słoweński: (1.1) diftong ukraiński: (1.1) дифтонг węgierski: (1.1) diftongus włoski: (1.1) dittongo