swawolnik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś, kto lubi się bawić i robić żarty (1.2) awanturnik, warchoł, rozpustnik
(1.1)
(1.1) [Szajka przypomina Chłopców z placu broni Molnara.] Wybrana grupa swawolników nadaje ton klasie, płata mocne figle „belfrom“, [ma swoją tajemniczą skrytkę, w której odbywa narady, swego zdolnego, wesołego herszta i umie odpowiednio użytkować talenty członków.]Klingerowa, Zofia. Książki dla dzieci i młodzieży. Rocznik Literacki za rok 1935, s. 237, 1936. Warszawa: Instytut Literacki. (1.1) : Burza śmiechów wstrząsa cichym sadem, / Wiatr swawolnik spódniczki rozwiewa, / Skrzypią sznury i rubinów gradem / Lecą wiśnie otrzęsione z drzewaNa huśtawce. IV. [4.] Życie w obrazach. [w:] Gomulicki, Wiktor Teofil (ps. "Fantazy"). Poezje Wiktora Gomulickiego. Warszawa: Księgarnia Artura Gruszeckiego, 1866, s. 128.. (1.2) [Chwała Bogu!… niech-no już jegomość nie umiera… rychło ich tu patrzeć…] my do Zamościa uciekli… i tam ksiądz oddał pannę pani Witowskiej… dla przystojności… że to w wojsku swawolnicy bywają…Sienkiewicz, Henryk Adam Aleksander Pius. Ogniem i mieczem. T. IV . Warszawa–Kraków: Gebethner i Wolff, 1901, s. 203. (1.2) Jerlicz mówi, że swawolnicy miejscowi wzniecili pożar dla łupieztwa Baliński, Michał (herbu Jastrzębiec); Lipiński, Tymoteusz. Starożytna Polska pod względem historycznym, geograficznym[,] i statystycznym. T. II . Orgelbrand, Samuel, 1845, s. 565.. (1.2) [Za ich przyzwoleniem] będzie król mocen takowych swawolników za nieprzyjaciół ojczyzny, [wywołańców (bannitów) i bezecnych (infames)] ogłosić, [i zaraz bez dołożenia się sejmowego wszelkie środki ku ich ukaraniu, zniesieniu i wygubieniu przedsiębrać.]Dzieduszycki, Maurycy Ignacy Aleksander (ps. "M.J.A. Rychcicki"). Krótki rys dziejów i spraw lisowczyków. T. II . Lwów: Millikowski, 1844, s. 265. Dostępny na Google Books: tom 1, tom 2.
(1.1) urwis
swawolnica
angielski: (1.1) rascal