mocen ()
przymiotnik (1.1) mocny: odznaczający się dużą siłą, mocą; znamionujący siłę, moc; silny, potężny, krzepki (1.2) mocny: mający władzę, uprawniony do czego, będący w stanie co zrobić; władny
(1.1) Kto był tylko żyw, zdrów[,] i mocen, rzucił się do robotyJózef Morton, Wawrzek, syn Wawrzyńca, s. 96.. (1.1) Sam nie jestem mocen charakteremStefan Żeromski, Dzienniki, t. II, s. 484.. (1.1) Bądź zdrów i mocenAdam Mickiewicz, Listy, t. II, s. 409.. (1.2) Sąd mocen jest zastosować środki wychowawcze wobec nieletniego, który popełnił z rozeznaniem czyn zabroniony pod groźbą kary, [jeżeli ze względu na okoliczności czynu, charakter nieletniego[,] albo warunki jego życia i otoczenia, umieszczenie go w zakładzie poprawczym nie jest celowe]Rozdział XI. Postępowanie z nieletnimi., [w:] Juliusz Makarewicz, Kodeks karny z 1932 roku, Artykuł 71, [hasła: środki wychowawcze] [orzeczenia], IURA. Źródła prawa dawnego, 11 lipca 1932 [dostęp 31 grudnia 2024] [zarchiwizowane z adresu 28 marca 2023] ().. (1.2) Burmistrz stanowił najwyższą władzę miasteczka i mocen był nawet wyroki śmierci ferowaćWiktor Gomulicki, Róże i osty: nowele, obrazki, szkice. Ser. 1, Gebethner i Wolff, Warszawa 1888, s. 198.. (1.2) [Z czasem poznali wszyscy, iż był użytecznym; i ieszcze więcey , niźli miał przedtem, nadali władzy Solonowi; mógł więc, kiedy chciał lud zgromadzić,] rozdawał urzędy, prawa mocen był stanowić nowe, dawne utwierdzać[,] lub znosić, [co też uczynił z Drakonowemi [Drakonowymi, drakońskimi], których dotąd w Atenach używano, a były tak dzikie i okrutne, iż mówiono; że ie krwią pisał.]Życia zacnych mężów, z Plutarcha, [w:] Ignacy Krasicki, Dzieła Ignacego Krasickiego, t. VIII, Natan Glücksberg, Warszawa 1829, s. 46.
Forma rzeczownikowa nie używana jako przydawka przy rzeczowniku.
(1.1)