Ethelbaldo de Mercia, tamién escritu como Etelbaldo (Æthelbald n'inglésLa forma Æthelbald usa l'alfabetu anglosaxón y puede ser considerada la más auténtica. Sicasí tamién ye escritu como Ethelbald o Aethelbald n'obres secundaries modernes.), foi rei de Mercia, reinu asitiáu no que güei constitúin les actuales Midlands ingleses, ente 716 y 757. Mientres el so llargu mandatu, Mercia convertir nel reinu dominante ente los anglosaxones y repunxo la posición preeminente que yá esfrutara nel sieglu VII, so los reinaos de Penda y Wulfhere; el dominiu de Mercia n'Inglaterra enllargar hasta'l final del sieglu VIII.
Ethelbaldo xubió al tronu tres la muerte del so primu, el rei Ceolredo. Naquel tiempu, tanto Wessex como Kent taben gobernaos por reis poderosos, pero trescurríos quince años, el cronista contemporaneu Beda describió a Ethelbaldo como gobernante de tola parte d'Inglaterra asitiada al sur del ríu Humber. La Crónica anglosaxona nun numbera a Ethelbaldo como bretwalda, o «Soberanu de Britania», anque esto puede debese a que la Crónica yera orixinaria de Wessex.
San Bonifacio escribió a Ethelbaldo sobre l'añu 745 reprochándo-y dellos actos disolutos ya irrelixosos. El posterior conceyu de Clovesho de 747 y una carta aprobada por Ethelbaldo en Gumley en 749, na que lliberaba a la Ilesia de delles de les sos obligaciones, podríen ser frutu de la carta de Bonifacio. Ethelbaldo foi asesináu en 757 pol so guardia personal. Beornrad, de quien se conoz bien pocu, asocedió-y de volao nel tronu, pero al cabu d'un añu yá fuera depuestu por Offa. Esti postreru, que yera nietu d'un primu de Ethelbaldo llamáu Eanwulf, reinó mientres 39 años.
Mocedá y ascensu
Anque'l padre de Ethelbaldo, Alweo, nunca foi rei, Ethelbaldo provenía de la llinia de socesión real de Mercia. El padre de Alweo, Eowa, compartió'l tronu mientres dalgún tiempu col so hermanu Penda. Anque la Crónica anglosaxona nun fai mención de Eowa, asitia cronológicamente el reináu de Penda nos trenta años que s'estienden dende 626 hasta 656, añu nel que morrió na batalla de Winwaed. Sicasí, hai dos fuentes posteriores que sí que citen a Eowa como rei: la Historia Brittonum y los Annales Cambriae. Los Annales Cambriae asitien la muerte de Eowa en 644, na batalla de Maserfelth, onde Penda ganó a Osvaldo de Northumbria. Los detalles sobre'l reináu de Penda son escasos y especúlase sobre si Eowa yera un rei vasallu que rindía pleitesía a Penda, o si pela cueta Eowa y Penda partiérense Mercia ente dambos. Si estremaron el reinu, probablemente Eowa reinó nel norte de Mercia, ente que Peada foi designáu rei del sur por Oswiu de Northumbria, que ganara a los mercianos y dau muerte a Penda, el padre de Peada, nel añu 656. Ye posible que Eowa lluchara contra Penda en Maserfelth.Kirby, Earliest English Kings, páx. 91.
Mientres la mocedá de Ethelbaldo, la dinastía de Penda gobernó Mercia; Ceolredo, nietu de Penda y per tanto primu segundu de Ethelbaldo, foi rei de Mercia ente 709 y 716.Tal que lo amuesa'l cuadru cronolóxicu númberu 8 de los apéndices, en Kirby, Earliest English Kings, páx. 227. Una antigua fonte, la Vita sancti Guthlaci, escrita pol monxu de Wessex Félix, revela que foi Ceolredo quien unvió a Ethelbaldo al exiliu.Kirby, Earliest English Kings, páx. 129. San Guthlac foi un noble merciano qu'abandonó la so carrera nel exércitu d'Ethelredo pa convertise primero en monxu ya instalase en Repton y darréu vivir como un ermitañu nun túmulu de Crowland, nes zones pantanoses d'Anglia Oriental.Campbell, The Anglo-Saxons, páx. 82. Mientres el so exiliu, Ethelbaldo y los sos homes abellugar na mesma zona, polo que visitaron a Guthlac, que simpatizaba cola causa de Ethelbaldo, seique por cuenta de la opresión que Ceolredo exercía sobre los monesterios.Stenton, Anglo-Saxon England, páxs. 203–205. Guthlac tamién recibía visites d'otres personalidaes, como'l obispu Haedde de Lichfield, un merciano influyente, y pue que a Ethelbaldo fuéra-y políticamente útil el sofitu del monxu pa llograr aportar al tronu. Tres la muerte de Guthlac, Ethelbaldo tuvo un suañu nel qu'ésti-y agoraba grandor; darréu, cuando Ethelbaldo yá ocupara'l tronu, construyó un santuariu dedicáu a Guthlac.Campbell, The Anglo-Saxons, páx. 94.
Cuando Ceolredo morrió de secute, de causes naturales, mientres una llacuada, Ethelbaldo tornó a Mercia y llogró el poder, anque ye posible que un rei llamáu Ceolwald, seique hermanu de Ceolredo, reinara mientres un curtiu periodu ente los reinaos de Ceolredo y Ethelbaldo.Yorke, Barbara (1990). Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England. Seaby, páx. 111. ISBN 1-85264-027-8. L'ascensión al tronu de Ethelbaldo terminó cola llinia de descendientes de Penda; el reináu de Ethelbaldo foi siguíu, tres un curtiu intervalu, pol reináu de Offa, otru descendiente de Eowa.
Dominiu de Mercia thumb|Los reinos de Gran Bretaña nel sieglu VII, cuando nació Ethelbaldo.
El reináu de Ethelbaldo marcó'l resurdimientu del poder de Mercia, que perduraría hasta finales del sieglu VIII.Hunter Blair, Roman Britain, páx. 168. Cola esceición del curtiu reináu de Beornrad, qu'asocedió a Ethelbaldo mientres menos d'un añu, Mercia foi gobernada mientres ochenta años por dos de los reis anglosaxones más poderosos, Ethelbaldo y Offa.Según una versión de la Crónica anglosaxona, Offa punxo en fuga a Beornrad; según otra versión, Beornrad ostentó'l reináu mientres «un curtiu y desgraciáu periodu». Swanton, The Anglo-Saxon Chronicle, páxs. 46–50. Estos llargos reinaos yeren inusuales naquellos tiempos; por casu, mientres el mesmu periodu Northumbria tuvo once reis, munchos de los cualos morrieron de forma violenta.Hunter Blair, An Introduction to Anglo-Saxon England, páx. 755.
Hacia l'añu 731, Ethelbaldo apoderaba tola zona d'Inglaterra asitiada al sur del ríu Humber.Beda, páx. 324, traducíu al inglés por Leo Sherley-Price. Hai poques evidencies direutes de la rellación esistente ente Ethelbaldo y los reis que dependíen d'él. Xeneralmente, un rei vasallu suxetu a un señor como Ethelbaldo entá tendría de ser consideráu como rei, anque la so independencia veríase retayada en dellos aspeutos. Les cartes o fueros son fontes qu'ufierten importantes evidencies d'esta rellación: tratar de documentos que daben tierres a los vasallos o al cleru nes qu'apaecía como testigu'l rei, con poder pa otorgar eses tierres.Hunter Blair, Roman Britain, páxs. 14–15.Campbell, The Anglo-Saxons, páxs. 95-98. Una carta que concedía tierres nel territoriu d'unu de los reis vasallos tenía de tener rexistraos los nomes del rei, según el del rei al qu'ésti debía pleitesía na llista de testigos; por casu, una llista de testigos puede trate nel Diploma de Ismere. Los títulos daos a los reis nes cartes tamién podíen ser reveladores: un rei podía apaecer descritu como un subregulus (términu qu'implicaría un rei de categoría inferior o rei vasallu).Pa un informe dende la señoría de Offa sobre'l territoriu de los hwicce a la estinción de la dinastía gobernante y la consiguiente absorción pol reinu de Mercia, ver Campbell, The Anglo-Saxons, páx. 123.
Dende aquella dómina, caltuviéronse abondes fontes que verificaren el progresu de la influencia de Ethelbaldo sobre dos de los reinos del sur, Wessex y Kent. Al empiezu del reináu de Ethelbaldo, tanto Kent como Wessex taben gobernaos por dos poderosos reis, Wihtred y Ine respeutivamente. Wihtred de Kent morrió en 725 y Ine de Wessex, unu de los reis más terribles del so tiempu, abdicó en 726 pa pelegrinar a Roma. Según la Crónica anglosaxona, el socesor de Ine, Aethelheard de Wessex, lluchó esi añu con un ealdorman llamáu Osvaldo, a quien la Crónica anglosaxona amuesa como descendiente de Ceawlin, unu de los primeros reis de Wessex.Swanton, The Anglo-Saxon Chronicle, páxs. 42–43. Finalmente Aethelheard trunfó na so llucha pol tronu y hai nicios posteriores de que gobernó suxetu a l'autoridá de Mercia. Poro, podría ser que Ethelbaldo ayudara a establecese nel tronu tanto a Aethelheard como al so hermanu, Cuthred, quien asocedió a Aethelheard en 739.Kirby, Earliest English Kings, páx. 133. Tamién hai pruebes de que'l territoriu de Sussex esprender del dominiu de Wessex a principios de los años 720, lo que paez podría indicar la creciente influencia de Ethelbaldo na zona, anque tamién podría ser la influencia de Kent, en llugar de la de Mercia, la que debilitara'l control de Wessex.
No relativo a Kent, hai pruebes nel cartulariu de Kent qu'amuesen que Ethelbaldo foi mecenes de les ilesies de dicha zona.Campbell, The Anglo-Saxons, páx. 95. Nun hai pruebes nes cartes, sicasí, qu'amuesen que Ethelbaldo tuviera de dar el so consentimientu a la d'otorgar tierres; amás sobrevivieron cartes d'Ethelberto II y Eadberto I, dambos reis de Kent, nes qu'estos reis otorguen tierres ensin el consentimientu de Ethelbaldo.Kirby, Earliest English Kings, páx.132. Podría ser que les cartes qu'amosaren el señoríu de Ethelbaldo nun sobrevivieren pero, seya que non, el resultáu ye que nun hai pruebes direutes de la estensión de la influencia de Ethelbaldo sobre Kent.
Tiense menos información de lo qu'asocedió en Essex mientres esti periodu, pero foi aproximadamente nesa dómina cuando Londres pasó a depender de Mercia en llugar de Essex. Trés de los predecesores de Ethelbaldo -Ethelredo, Cenredo y Ceolredo- confirmaron una carta saxona oriental na que s'otorgaba Twickenham a Waldhere, l'obispu de Londres. Gracies a cartes de Kent sábese que Londres tuvo sol control de Ethelbaldo y, a partir del reináu d'esti monarca paez que la transición escontra'l control completárase yá. Una carta de principios del reináu de Offa, na que s'otorguen tierres cerca d'Harrow, nin siquier inclúi al rei de Essex na llista de testigos. Al respective de Sussex, hai bien poques pruebes nes cartes, pero como nel casu de Kent, nun s'amuesa que fixera falta'l consentimientu de Ethelbaldo pa otorgar tierres. La falta de pruebes nun tien d'escurecer el fechu de que Beda, quien a lo último yera un cronista contemporaneu, resumió la situación d'Inglaterra en 731 listando los obispos activos nel sur d'Inglaterra, y añadiendo que «toes eses provincies, xunto a les otres al sur del ríu Humber y los sos reis, tán suxetes a Ethelbaldo, rei de los mercios».
Sigo qu'esisten pruebes que demuestren que Ethelbaldo tuvo que dir a la guerra pa caltener el so dominiu. En 733 entamó una espedición contra Wessex y prindó el señoríu de Somerton. La Crónica anglosaxona tamién rellata que cuando Cuthred asocedió a Aethelheard nel tronu de Wessex en 740, ésti «fixo guerra valientemente contra Ethelbaldo, rei de Mercia».Swanton, The Anglo-Saxon Chronicle, páxs. 44–45. Tres años dempués, Cuthredo y Ethelbaldo apaecen lluchando contra los galeses. Esto podría ser una obligación impuesta por Mercia sobre Cuthredo, vistu que los reis anteriores ayudaren de forma similar a Penda y Wulfhere, dos poderosos gobernantes mercios del sieglu VII. En 752, Ethelbaldo y Cuthredo atopar de nuevu engarraos nun conflictu, y según una versión del manuscritu, Cuthredo «punxo en fuga [a Ethelbaldo]» en Burford.Swanton, The Anglo-Saxon Chronicle, páxs. 46–47. Paez ser que Ethelbaldo reafitaría la so autoridá sobre los saxones occidentales nos sos últimos años de vida, yá que ta documentáu que Cynewulf, un posterior rei de Wessex, foi testigu nuna carta de Ethelbaldo a principios del so reináu, en 757.
En 740 rexistrar nes cróniques una guerra ente los pictos y los northumbrios. Ethelbaldo, que tenía de ser aliáu d'Óengus I, rei de los pictos, sacó provechu de l'ausencia d'Eadberto de Northumbria p'afarar les sos tierres, y seique, amburar York.Anderson, Scottish Annals, páxs. 55–56.
Títulos thumb|El Diploma de Ismere, una carta del rei Ethelbaldo al so caballeru, o ealdorman, Cyneberht en 736.