Караль Мікалай Радзівіл герба Трабы () — князь, 2-гі ардынат Давід-Гарадка (пасля смерці дзядзькі Станіслава), вядомы заслугамі ў захаванні біяразнастайнасці Заходняга Палесся.

Сын князя Юрыя Фрэдэрыка і Марыі Ружы, народжанай Браніцкай, малодшага брата князя Альбрэхта . Ён ажаніўся са сваёй стрыечнай сястрой, княгіняй Ізабэлай Ружай (1888—1868). Іх дачка Ізабэла «Балала» выйшла замуж за яго стрыечнага брата, князя Эдмунда, сына князя Януша, 13-га ардыната Алыкі .

Біяграфія Скончыў класічную гімназію ў Варшаве. З 1909 года вывучаў сельскую гаспадарку ў Ягелонскім універсітэце, але перапыніў вучобу. У 1914 годзе ўступіў у расійскую армію. З 1916 года служыў у Пулаўскім легіёне камандзірам эскадрону, а пазней у 1-м Крэхавецкім палку ўланаў . Быў ад’ютантам генерала Доўбар-Мусніцкага. З 18 лістапада 1918 года служыў у 12-м Падольскім палку ўланаў у званні лейтэнанта, камандуючы эскадронам цяжкіх кулямётаў . У 1919-1920 гадах ваяваў ва Украіне, выйшаўшы ў рэзерв у званні капітана .

Пасля адыходу ўсходняй часткі латыфундыі да ССРБ ў 1921 годзе валодаў прыблізна 155 000 гектараў зямліWojciech Roszkowski, Lista największych właścicieli ziemskich w Polsce w 1922 r., «Przegląd Historyczny», 1983, Tom 74, Numer 2, s. 283, дзе арганізаваў узорныя паляўнічыя ўгоддзі. (Да рэвалюцыі 1917-га ардынацыя мела плошчу 250 тысяч га). Ён жыў у Манькавічах (цяпер Столінскага раёну), дзе ў яго знайшлі прытулак многія з яго былых вайсковых таварышаў, і дзе ён арганізоўваў палкавыя ўрачыстасці для 12-га палка ўланаў. Ладзіліся тут славутыя на ўвесь край паляванні і балі, на якіх збіраліся «вяршкі» тагачаснага грамадства. На ўсю Еўропу былі вядомыя рэгулярныя эксклюзіўныя паляванні «ў 12 стрэльбаў», якія працягваліся некалькі дзён і прыносілі кожнаму ўдзельніку шматлікія трафеі. Караль Радзівіл прыклаў вялікія намаганні, каб захаваць амаль знішчаныя папуляцыі глушца і лася, якія на той момант былі вялікай рэдкасцю ў маштабе ўсёй другой Рэчы Паспалітай. А ягоная жонка была вядомая як палымяная аматарка паляўнічых сабак, асабліва спаніэляў. У размешчанай над ракой Льва гадавальніку ў леснічоўцы «Галава» Радзівілы паклалі пачатак будучай пародзе польскі спаніэль.

У верасні 1939 году яго мабілізавалі ў кавалерыйскі цэнтр у Лукаве. Затым ён служыў у ахоўным эскадроне Генеральнага штаба ў Брэсце, а пазней у Асобнай аператыўнай групе «Палессе». Быў захоплены ў палон каля Коцка, але ўцёк. Яму ўдалося атрымаць італьянскую візу, а затым адправіўся ў Італію, а потым у Францыю . Там ён далучыўся да Войска Польскага . Пасля разгрому яго падраздзялення ён дабраўся да Лондана, дзе працягнуў службу ў Войску Польскім. З верасня 1944 года ён быў інспектарам ваеннай адміністрацыі. У 1947 годзе эміграваў у Паўднёвую Афрыку, дзе кіраваў птушкафермай . У 1964 годзе генерал Андэрс павысіў яго да маёра. У 1967 годзе ён вярнуўся ў Польшчу разам са сваёй жонкай Ізабэлай Ружай Радзівіл. Памёр 24 кастрычніка 1968 года ў Варшаве. Пахаваны разам з жонкай (памерла ў тым жа годзе) у сямейнай магіле на Віланаўскіх могілках.

Быў узнагароджаны, сярод іншых, Крыжам Адвагі (1921) , Медалём Незалежнасці, Памятным медалём вайны 1918—1921 гадоў, Ваенным медалём 1939—1945 гадоў, медалём Перамогі 1918 годаDziennik Personalny MSWojsk Nr 8/1931, s. 385. Таксама быў рыцарам Гонару і Адданасці Мальтыйскага ордэна, рыцарам Вялікага Крыжа Справядлівасці і вялікім прыёрам Польскага ордэна Святога Лазара .

Крыніцы

Літаратура

Алесь Белы. Незвычайная гісторыя радзівілаўскіх палескіх спаніэляў Wiktor Szukalski: Król poleskich bagien, który uratował łosia. wildmen.pl, 2019-05-25.

Катэгорыя:Удзельнікі абароны Польшчы ў 1939 годзе Караль Мікалай