Іасафа́т (свецкае імя Ігнат Жа́рскі, ;  — ) — дзеяч ўніяцкай царквы, базыльянін, доктар філасофіі, педагог. Правінцыял Літоўскай правінцыі базыльян (1826—1833), тытулярны епіскап Пінскі, вікарый Літоўскай (Жыровіцкай) епархіі. Быў адным з дзеячаў перыяду падрыхтоўкі да скасавання царкоўнай уніі ў Расійскай імперыі.

Біяграфія Паходзіў са шляхецкай сям'і. У 1787—1801 гадах атрымліваў пачатковую адукацыю ў Навагрудку і Барунах. Пасля гэтага ўступіў у навіцыят у Быценскі манастыр, дзе ў 1802 годзе прынёс вечныя абяцанні. У 1802—1804 гадах вывучаў філасофію і матэматыку ў Жыровіцкім манастыры. У 1804 годзе быў пасвечаны ў святара.

Працягнуў адукацыю ў Віленскім універсітэце: у 1804—1806 гадах вывучаў фізіку і матэматыку, а ў 1809—1812 гадах — багаслоўе, завяршыўшы навучанне са ступенню доктара філасофіі. У перапынку паміж вучобай (1806—1809) працаваў настаўнікам вымаўлення і французскай мовы ў Жыровіцкіх школах. У 1811—1814 гадах выкладаў у Жыровічах вымаўленне і філасофію для студэнтаў-базыльян. На працягу некалькіх гадоў выконваў абавязкі надворнага багаслова пры Брэсцкім епіскапе, а ў 1816—1818 гадах быў прэфектам Жыровіцкіх школ.

Служэнне і кіраванне На капітуле ў Быцені ў 1818 годзе Жарскі быў абраны сакратаром Літоўскай правінцыі базыльян і заставаўся на гэтай пасадзе да 1822 года, калі стаў трэцім кансультарам і настаяцелем Троіцкага манастыра ў Вільні. Напрыканцы лістапада 1826 года ён быў абраны протаігуменам (правінцыялам) Літоўскай правінцыі Прасвятой Тройцы ордэна базыльян. Як кіраўнік ордэна ён выступаў супраць праектаў епіскапа Іосіфа (Сямашкі) па дэлатынізацыі ўніяцкага абраду, адстойваючы захаванне каталіцкіх і лацінскіх традыцый.

У 1828 годзе Жарскі ўвайшоў у склад Літоўскай кансісторыі, а ў 1830 годзе стаў архімандрытам Ляшчынскага манастыра, пазней — Быценскага. 12 лютага 1832 года быў прызначаны членам Грэка-ўніяцкай духоўнай калегіі ў Санкт-Пецярбургу. У тым жа годзе атрымаў даручэнне правесці візітацыю ўсіх базыльянскіх манастыроў. У сваёй справаздачы ён адзначыў шэраг недахопаў і прапанаваў шляхі іх вырашэння (у тым ліку абмежаваную дэлатынізацыю: вяртанне іканастасаў і псаломшчыкаў), але катэгарычна настойваў на тым, што манастыры не варта скасоўваць, бо яны прыносяць вялікую карысць Царкве і дзяржаве праз сваю адукацыйную дзейнасць.

Епіскапства і апошнія гады 10 снежня 1833 года Іасафат Жарскі быў прызначаны вікарным епіскапам Жыровіцкай (Літоўскай) епархіі і цітулярным епіскапам Пінска. 21 студзеня 1834 года ў Санкт-Пецярбургу адбылася яго епіскапская хіратонія, якую здзейсніў мітрапаліт Іасафат Булгак у суслужэнні епіскапа Жыровіцкага Іосіфа Сямашкі і лацінскага епіскапа-памочніка Камянец-Падольскага Ігнація Паўлоўскага. Для атрымання сану Жарскі даў падпіску аб згодзе на далучэнне да Рускай праваслаўнай царквы ў любы час, што было выкарыстана Сямашкам як інструмент ціску.

Яго рэзідэнцыяй быў прызначаны Быценскі манастыр, аднак ён пераважна жыў у Ляшчынскай архімандрыі. Іосіф Сямашка патрабаваў, каб Жарскі кіраваў рэарганізацыяй манастыроў з Быценя і выконваў яго планы. Нягледзячы на фармальную згоду з палітыкай улад і падпіску аб пераходзе ў праваслаўе, епіскап Іасафат працягваў пасіўнае супраціўленне рэформам і не праводзіў неабходных змяненняў у падпарадкаваных яму манастырах.

Іасафат Жарскі памёр 25 студзеня 1838 года ў Быцені. Паводле сведчання Іосіфа Сямашкі, на яго стале была знойдзена перадсмяротная запіска, у якой ён абвяшчаў сябе недатычным да ўсіх дзеянняў па рэарганізацыі ўніяцкай царквы. Пахаваны ў манастырскай царкве ў Быцені.

Крыніцы

Літаратура

Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1778 годзе Катэгорыя:Памерлі 25 студзеня Катэгорыя:Памерлі ў 1838 годзе Катэгорыя:Памерлі ў Быцені Катэгорыя:Пахаваныя ў Быценскім манастыры Катэгорыя:Постаці беларускага ўсходняга каталіцтва Катэгорыя:Базыльяне Катэгорыя:Уніяцкія епіскапы пінскія і тураўскія Катэгорыя:Выпускнікі Віленскага ўніверсітэта Катэгорыя:Дактары філасофіі