Дзмітрый Канстанцінавіч Іпсіланці (; — , Вена) — другі сын Канстанціна Іпсіланці, брат Аляксандра Іпсіланці. Афіцэр рускай службы. Член Філікі Этэрыя.
Высадзіўся ў чэрвені 1821 года ў Марэі і прыняў на сябе ад імя свайго брата кіраўніцтва паўстаннем ў ходзе грэчаскай вайны за незалежнасць. Нягледзячы на папулярнасць свайго імя, ён хутка страціў амаль увесь прэстыж; гэтаму больш за ўсё спрыялі яго занадта яўныя прэтэнзіі на карону.
У студзені 1822 года ён быў абраны прэзідэнтам першага народнага сабрання, але ўжо на ім апынуўся ў меншасці са сваёй «ваеннай» партыяй. Пакінуў сваю пасаду ў 1823 годзе. Пасля гэтага быў адным са шматлікіх правадыроў інсургенцкіх (супрацьурадавых) атрадаў. 25 верасня 1829 года ён здолеў вымусіць турэцкага галоўнакамандуючага Аслам-Бея падпісаць капітуляцыю, что паклала канец актыўным баявым дзеянням у Грэцыі (гл. Бітва пад Петрай). Пакінуў грэчаскую службу ў 1830 годзе ў выніку нязгоды з асобнымі мерапрыемствамі Кападыстрыі.
Цікавыя факты У гонар Дзмітрыя Іпсіланці названы горад Іпсіланці ў штаце Мічыган.
Гл. таксама Іпсіланці, род
Літаратура
East, The union of Moldavia and Wallachia, 1859 — An Episode in diplomatic History, Thirwall Prize Essay for 1927, Cambridge Uniwersity Press (1929).
Спасылкі
Катэгорыя:Ваенныя Расійскай імперыі Катэгорыя:Удзельнікі Грэчаскай вайны за незалежнасць Катэгорыя:Палітыкі Грэцыі