O falisco era a lingua da familia itálica falada polos antigos faliscos, un pobo itálico que habitaba a Tuscia meridional. Estaba relacionada co latín. É materia de debate entre os especialistas se o falisco é unha lingua independente ou debe clasificarse como un dialecto do latín, con todo, é posible que o falisco e o latín foran mutuamente intelixibles no pasado.http://books.google.es/books?id=vUvIWIQMDokC&printsec=frontcover&hl=es#v=onepage&q&f=false
Corpus lingüístico Estímase que sobreviviron 355 inscricións, na súa maioría curtas e datadas entre os séculos VII e II a.C. Algunhas están escritas de dereita a esquerda nunha variedade do alfabeto itálico antigo, derivado do alfabeto etrusco, pero mostran algúns trazos da influencia do alfabeto latino. Unha inscrición á deusa Ceres do c. 600 a.C., atopada en Falerii, normalmente tomada como o exemplo máis antigo, está escrita de esquerda a dereita.G. C. L. M. Bakkum, The Latin dialect of the Ager Faliscus: 150 years of scholarship, University of Amsterdam Press, 2009, p. 1 for estimated number or inscriptions, p. 393ff. for Ceres inscription, and p. 406 for its general acceptance as the oldest example of Faliscan dialect.
Características Algunhas das principais características fonéticas da lingua faliscana que se poden observar nesta inscrición son:
O mantemento do son fricativo f, que en latín convértese en b. A representación dun proto-indo-europeo inicial gh por f (foied, en latín hodie). A palatización da consoante d + i consoante nun son representado simplemente por i- (o son central de foied, xa que morreu). A perda do s final en todos os casos antes de certos sons (cra, en latín cras).
Outras características, que aparecen noutros lugares, son:
O mantemento dos velares (falisco quando, en latín quando, contrasta co umbrio pando). A asimilación dalgunhas consoantes finais co son inicial da seguinte palabra: "pretod de zenatuo, sententiad", en latín " praetor de senatus sententia "(zenatuo por senatuos, un xenitivo arcaico).
Notas
Véxase tamén Bibliografía
Categoría:Linguas mortas de Europa Categoría:Linguas itálicas