Margaret Tobin Brown tamén coñecida como Molly Brown, nada en Hannibal (Missouri) o 18 de xullo de 1867 e finada en Nova York o 26 de outubro de 1932, foi unha activista e filántropa estadounidense de orixes moi humildes.
Cando cumpriu 18 anos foi buscar fortuna a Colorado, onde coñeceu o que sería o seu marido, James Brown. Millonaria tras o descubrimento de ouro nunha mina da Ibex Company, a parella entrou na alta sociedade e Margaret, comprometida e militante, dedicouse ás persoas máis desfavorecidas, especialmente na defensa dos dereitos das mulleres, a infancia e os mineiros de Colorado. Aproveitou tamén para viaxar polo mundo e, sobre todo, a Francia, país do que namorou. Isto fixo que se mudase precipitadamente a Picardía cando se produciu o estalido da primeira guerra mundial. Xunto con outras estadounidenses, curou soldados, acción que lle valeu a Lexión de Honra. Tamén se dedicou á súa paixón, o teatro, e interpretou sobre os escenarios neoiorquinos e parisienses os papeis do seu ídolo, Sarah Bernhardt.
Con todo, é máis coñecida por ser unha das sobreviventes do afundimento do , unha traxedia que lle conferiu renome internacional. Salvada a bordo do bote nº 6, no que lamentou o comportamento do cabo Robert Hichens, participou posteriormente na creación do Comité de Sobreviventes. Cen anos despois do afundimento, Brown é coñecida como a «insomerxible Molly Brown», aínda que nunca recibiu tal apelativo en vida. Trátase, pois, dunha invención da industria do cinema de Hollywood, que utilizou a súa historia para crear un mito, ás veces moi afastado da realidade, sobre todo nunha comedia musical na que o seu papel era interpretado por Debbie Reynolds.
Traxectoria Mocidade Naceu en Hannibal (Missouri), no seo dunha familia de inmigrantes irlandeses. Filla de John Tobin (1820-1899) e Johanna Collins (1825-1905)«Molly Brown» , Molly Brown House Museum. Consultado o 20 de marzo de 2018 -matrimonio de segundas nupcias, pois ambos os dous quedaran viúvos moi novos-, os seus tres irmáns foron Daniel (1863), William (1869) e Helen Tobin (1871) e as súas medio irmás foron Catalaina Bridget Tobin -froito do primeiro matrimonio do seu pai- e Mary Ann Collins -froito do primeiro matrimonio da súa nai-. Á súa chegada a América, formaron parte dunha comunidade de católicos irlandeses con ideas progresistas, unha mentalidade que transmitiron ós seus fillos e á cal Margaret dedicou toda a súa vida.
Margaret foi a unha escola dirixida pola súa tía, Marie O'Leary, até os trece anos,«Mrs Margaret Brown», Encyclopedia Titanica. Consultado o 17 de marzo de 2018 e despois foi traballar a unha fábrica de tabaco da sociedade Tobacco Company Garth. Alí descubriu as longas xornadas de traballo, os baixos salarios e as loitas da clase obreira. En 1885, con dezaoito anos, trasladouse á cidade mineira de Leadville (Colorado) xunto á súa medio irmá Mary Ann (que acababa de casar cun ferreiro) e ó seu irmán Daniel. Mentres que o seu irmán traballaba na mina, ela atopou traballo na tenda Daniels & Fisher Co, na que se encargaba das cortinas e das alfombras.
Inicios na pobreza Na tenda, en 1886, coñeceu a James Joseph Brown. Coñecido como J.J., era fillo de inmigrantes irlandeses tan pobres como os Tobin, que traballaba na mina como emprendedor. James estaba moi lonxe do prototipo de home rico co que planeara casar. Declarou que:
Margaret Tobin e J.J. Brown casaron na igrexa da Anunciación de Leadville o 1 de setembro de 1886. O matrimonio tivo dous fillos: Lawrence Palmer Brown, nado o 30 de agosto de 1887 en Hannibal, e Catherine Ellen Brown, nada o 1 de xullo de 1889 en Leadville. Nun primeiro momento, os recentemente casados viviron en Stumptown, unha cidade mineira fundada en 1876 que albergaba unha pequena comunidade irlandesa. Os mineiros e as súas familias vivían alí pola proximidade das minas, en condicións bastante precarias, sobre todo durante as nevadas invernais, abundantes en Colorado, que facían impracticable a ruta que unía Stumptown con Leadville.
En 1891, James Brown empezou a traballar para a Ibex Company, unha compañía recentemente fundada. Converteuse no superintendente dos diferentes pozos de minas, entre os que se atopaba o pozo 1, chamado «Little Johnny», de onde se extraía a prata.«Little Johnny Mine», Colorado Past. Consultado o 9 de xullo de 2012
Unha fortuna inesperada esquerda|miniatura|A casa de Denver, comprada polos Brown en 1894. Actualmente é un museo dedicado a Margaret Brown.|alt=Foto do museo Molly Brown. Para evitar os numerosos derrubamentos das galerías subterráneas, James Brown puxo en marcha un programa consistente en forrar as galerías de madeiras e fardos para soster as bóvedas. O método era moi eficaz e os mineiros puideron cavar máis en profundidade e con maior seguridade e descubriron xacementos de ouro. Os directivos da Ibex Company enriquecéronse rapidamente e cederon o 12,5 % do capital social a James Brown, así como un asento no consello de administración, para recompensalo.
A mina coñeceu un período próspero até o pánico de 1893 cando a abrogación da Sherman Silver Purchase Act fixo caer o prezo da prata. As minas de Leadville pecharon unha detrás doutra. Little Johnny foi abandonada e Stumptown baleirouse de habitantes até ficar despoboado en 1914.«Stumptown», Ghost Towns. Consultado o 9 de xullo de 2012 Ese mesmo ano, os Brown (cuxa fortuna era duns 5 millóns de dólares) realizaron a súa primeira viaxe e visitaron Chicago e a súa exposición universal. Á súa volta en 1894 compraron unha casa en Denver, na rúa Pennsylvania, en pleno corazón do prestixioso barrio de Capitol Hill. Ademais da parella e ós seus fillos, a nova mansión acolleu os pais de ambos, así como a tres fillas de Daniel Tobin, o irmán de Margaret, que enviuvara había xa algúns anos. Cinco anos máis tarde, en 1898, James Brown deulle á mansión o nome da súa muller.«Molly's House» , Molly Brown House Museum. Consultado o 9 de xullo de 2012
En 1902, os Brown emprenderon unha viaxe ó redor do mundo, empezando por Irlanda, onde James Brown quería pasar a súa xubilación. A parella percorreu tamén Francia, Rusia e o Xapón, entre outros países. Tras pasar pola India, Margaret interesouse en particular polo sistema de castes.
Con todo, as viaxes non puideron consolidar a parella e, tras 23 anos de matrimonio, descubriu que o seu marido a enganaba. De común acordo, decidiron separarse en 1909. Ela recibiu unha compensación en metálico así como a mansión de Denver. James Brown comprometeuse a pasarlle 700 dólares ó mes para que puidese seguir coas súas actividades e as súas viaxes. Non estiveron oficialmente divorciados, así que conservou o apelido do seu marido, e mantivo contacto con el. Enviuvou en 1922 cando James Brown morreu dunha crise cardíaca no hospital de Nassau en Nova York, á beira da súa filla Helen.
O Titanic Unha saída imprevista miniatura|En Cherburgo Margaret embarca primeiro no antes de poder subir ó . Tras a súa separación de James Brown, Margaret aproveitou para viaxar. O 24 de xaneiro de 1912, embarcou a bordo do , buque xemelgo do Titanic, para dirixirse a Europa a visitar a súa filla, que estudaba na Sorbona de París.«Molly Brown: Mystery Unravelled», Encyclopedia Titanica. Consultado o 25 de outubro de 2012. Durante o mes de febreiro as dúas mulleres visitaron Exipto, e foi no Cairo onde ambas as dúas se reuniron con John Jacob Astor IV, que estaba en compañía da súa nova esposa, Madeleine. A parella, que estaba de lúa de mel, faloulles do Titanic, o luxoso transatlántico no que eles reservaran os billetes de volta debido a que se trataba da viaxe inaugural. Durante a súa estancia, Brown visitou a un vidente que lle advertiu de que non se fixese ao mar porque se poría en perigo. Isto pareceulle gracioso, porque para volver a América tiña que abordar un barco obrigatoriamente. A pesar de todo, comprou un pequeno talismán de xade que representaba unha momia e que, supostamente, lle daría sorte.
Volveu a Francia á vez que os Astor e instalouse nun grande hotel parisiense na praza Vendôme.Olivier Mendez, «Molly» Brown, une Française de cœur», Latitud 41°, número 3, marzo de 1999, p.2 Con todo, unha noticia fíxolle cambiar de plans: o 9 de abril decatouse de que o seu neto estaba enfermo«Women Revealed as Heroines by Wreck», Encyclopedia Titanica. Consultado o 9 de xullo de 2012 e decidiu, por tanto, volver. Comprou un billete que lle custou 27 libras esterlinas e 14 xilins para o primeiro barco que partise con destino a Estados Unidos, o Titanic.
O 10 de abril, subiu ó tren transatlántico que saía desde a estación de Paris Saint-Lazare e que chegaba algunhas horas máis tarde á estación transatlántica de Cherburgo. Como moitos outros pasaxeiros, tivo que armarse de paciencia antes de subir ó Titanic debido a que un incidente á súa saída de Southampton atrasou a súa chegada. Chegou á rada de Cherburgo ás 18:35, máis dunha hora máis tarde sobre o horario previsto. Margaret embarcou no Nomadic, o transbordador de primeira e segunda clase, que a levou até o paquebote. A súa equipaxe, entre a que se atopaban tres caixas de antigüidades que ía destinar ó museo de arte de Denver,«The Riddle of the Sphinx», Encyclopedia Titanica. Consultado o 9 de xullo de 2012 colocáronse no , cos pasaxeiros de terceira clase. O Titanic saíu ás 20:10 en dirección a Queenstown.«Déroulement de l'escale du Titanic en 1912» , Titanic Cherbourg. Consultado o 9 de xullo de 2012
A travesía esquerda|miniatura|Un camarote de primeira clase similar ó que Margaret Brown ocupaba durante a travesía. Aínda que Kristen Iversen indica na biografía de Brown que o camarote desta última se atopaba na ponte B, novas investigacións mostraron que, durante a travesía, ocupaba en realidade o camarote E-23, situado na ponte E sobre estribor. Ela mesma describe ademais o seu camarote como unha sala na que cabían tres persoas, o que se corresponde máis coa descrición dun camarote da ponte E e non da ponte B.
Durante os catro días da travesía Margaret gozou da primeira clase máis luxosa da época, que proporcionaba diferentes actividades como deportes no ximnasio, ou algunhas máis innovadoras como os baños turcos eléctricos. Do mesmo xeito, puido acudir ó salón de lectura, principalmente destinado ás damas, así como deleitarse no café parisiense onde se cocían as murmuracións do paquebote. A bordo, relacionouse con personalidades da súa época; alí reencontrouse cos Astor, os máis ricos de entre os pasaxeiros, pero tamén co magnate do cobre Benjamin Guggenheim, o magnate dos ferrocarrís estadounidenses Charles Melville Hays, o gran terratenente Cosmo Edmund Duff Gordon e a súa esposa Lucy, que era a modista da aristocracia, entre outros.«Quelques personnalités voyageant à bord du Titanic», Lle site du Titanic. Consultado o 9 de xullo de 2012 Brown recoñeceu tamén outros membros da tripulación, como o capitán Edward John Smith e a camareira Violet Jessop, cos que coincidira tres meses antes a bordo do Olympic.
O naufraxio miniatura|O bote 6, no que se atopaba Brown, fotografado por pasaxeiros do Carpathia cando foron ó seu encontro. Hichens sostén o remo ó fondo.