Выходославяньскы языкы суть єднов з трёх реґіоналных підґруп славяньского конаря індоевропской языковой родины. Подля кількости носителїв іде о найчіселнїшу языкову підґрупу в славяньскім світї, котра є розшырена переважно во выходній Европі і северній Азії.
Класіфікація і сучасный став
К жывым выходославяньскым языкам ся традічно односять: Білоруськый язык Російскый язык Русиньскый язык (у сучасній лінґвістіцї є то предметом діскусій: поважує ся то за самостатный язык або за мікроязык) Україньскый язык
Выходославяньскый языковый простор не є цалком єднородный: на ёго окраях екзістують переходны діалекты, як суть полїськы і підляшскы говоры, котры споюють рисы розлічных языків. Вшыткы сучасны штандартізованы выходославяньскы языкы хоснують алфавіты заложены на кіріліцї.
Історія вывоя Створїня выходославяньскых языків як самостатной підґрупы ся датує до періоду упадку праславяньского языкового сполоченства. В пепебігу 9. аж 13. стороча екзістовав на теріторії выходной Европы розсяглый масів близкородинных говорів. Хоць ся в традічній історіоґрафії на ёго означіня удомашнили терміны „староруськый язык“ або „сполочный выходославяньскый язык“, многы сучасны лінґвісты ся приклоняють к назору, же в тім часї не екзістовав жадный єднотный говоровый язык. Намісто того екзістовали ясно обмеджены діалектны области (конкретно южнозападна, северозападна і северовыходна).
Розпад Кієвской Руси вів к дефінітівному роздїлїню того языкового контінууму. Кедьже ся розлічны выходославяньскы теріторії дістали під надвладов Литовского великокнязївства, Польского кралёвства і Російского царьства, їх языковый вывой ся уберав розлічныма путями. В резултатї того на основі южнозападных і западных говорів взник рутеньскый (староруськый) язык, за тот час як северовыходный масів ся став основов про формованя староросійского языка.
Шпеціфічны языковы рисы Выходославяньскый языковый ареал ся вызначує рядом унікатных фонетічных і морфолоґічных характерістік, котры дозволяють ясно го одлишыти од остатнёго славяньского світа: Повноголося: праславяньске споїня *or, *ol, *er, *el в позіції меджі согласныма ся трансформовали на повноголосны формы -оро-, -оло-, -ере-, -еле- (про порівнаня: праслав. *gordъ → , , , ). Заник носовых звуків: колишнї праславяньскы носовы гласны *ǫ і *ę ся не заховали і перемінили ся на звычайны чістї у і а (наприклад праслав. *pętь дало пять, за тот час як маме в ). Вставне (епентетічне) „л“: по ворговых согласных на граніцї морфем ся заховав шпеціфічный вставный звук, і то нелем на зачатку, але ай серед слов (наприклад земля, люблю). Зміны в ґрупах согласных: праславяньскы кластеры *tl, *dl прошли спрощінём і перемінили ся на звук „л“ (з праслав. *mesti маме форму мела, за тот час як западославяньскы языкы сі во векшынї припадів заховали старшый варіант – ). Вывой початочного „o“: еволуція праславяньского початочного *je- на звук o- (наприклад праслав. *jedinъ ся змінило на єден).
Референції
Література
Катеґорія:Выходны Славяне Катеґорія:Выходна Европа