Relacje z USA i Wielką Brytanią – Polska jako „Natchnienie Narodów” Po klęsce Francji głównym partnerem politycznym i militarnym rządu polskiego na uchodźstwie stała się Wielka Brytania. Od 1941 roku, po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny, polska dyplomacja dążyła również do pozyskania poparcia Waszyngtonu. W początkowym okresie wojny Polska cieszyła się dużym prestiżem jako pierwszy kraj, który stawił zbrojny opór III Rzeszy.

Współpraca z Wielką Brytanią Relacje z Londynem opierały się na sojuszu wojskowym z sierpnia 1940 roku. Rząd brytyjski udostępnił Polakom siedziby, wsparcie finansowe oraz sprzęt wojskowy, umożliwiając odbudowę armii, lotnictwa i marynarki wojennej. Polska, dysponująca czwartą co do wielkości siłą zbrojną w obozie alianckim, była traktowana jako ważny sojusznik w Bitwie o Anglię oraz w działaniach wywiadowczych (m.in. przekazanie kodów Enigmy). Winston Churchill początkowo wspierał polskie dążenia niepodległościowe, jednak wraz z wejściem ZSRR do wojny znaczenie Polski w brytyjskiej strategii zaczęło maleć na rzecz utrzymania dobrych relacji ze Stalinem.

Wizyty w USA i koncepcja „Natchnienia Narodów” Premier Władysław Sikorski przywiązywał dużą wagę do relacji z USA, odbywając trzy wizyty w Waszyngtonie (1941, 1942, 1943). Podczas spotkań z prezydentem Franklinem Delano Rooseveltem zabiegał o wsparcie materialne w ramach programu Lend-Lease oraz gwarancje dla polskich granic po wojnie. Roosevelt, choć deklarował sympatię dla sprawy polskiej i nazywał Polskę „Natchnieniem Narodów” (Inspiration of Nations), unikał składania wiążących deklaracji politycznych, które mogłyby zaszkodzić relacjom z Moskwą. Polska dyplomacja starała się wykorzystać potencjał Polonii amerykańskiej do wywierania nacisku na administrację USA, jednak skuteczność tych działań była ograniczona priorytetami globalnej strategii wojennej mocarstw.