„Zamek” i życie polityczne emigracji – podziały polityczne po wojnie Po utracie uznania międzynarodowego w 1945 roku, życie polityczne polskiej emigracji w Londynie koncentrowało się wokół urzędu prezydenta, potocznie nazywanego „Zamkiem” (nawiązanie do Zamku Królewskiego w Warszawie). Mimo wspólnego celu, jakim było odzyskanie niepodległości, środowisko to uległo głębokim podziałom na tle interpretacji konstytucji i sukcesji władzy.
Spór o legalizm i powstanie Rady Trzech Kryzys wybuchł w 1947 roku po śmierci prezydenta Władysława Raczkiewicza. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami jego następcą miał zostać socjalista Tomasz Arciszewski, jednak Raczkiewicz w ostatniej chwili zmienił decyzję i mianował Augusta Zaleskiego. Część ugrupowań politycznych (m.in. PPS i Stronnictwo Narodowe) uznała ten krok za złamanie umowy i odmówiła uznania nowego prezydenta. W 1954 roku, po upływie siedmioletniej kadencji Zaleskiego, spór zaostrzył się, gdy prezydent odmówił ustąpienia z urzędu. Opozycja powołała wówczas konkurencyjny organ kolegialny – Radę Trzech, która uzurpowała sobie uprawnienia głowy państwa. W jej skład weszli Edward Raczyński, Władysław Anders i Tomasz Arciszewski (później zastępowani przez innych polityków).
Dwa ośrodki władzy Przez niemal dwie dekady (1954–1972) emigracja była podzielona na dwa zwalczające się obozy. Obóz prezydencki („Zamek”) skupiał zwolenników Augusta Zaleskiego i opierał się na ścisłym legalizmie konstytucyjnym. Obóz zjednoczeniowy, reprezentowany przez Radę Trzech i Egzekutywę Zjednoczenia Narodowego (pełniącą funkcję rządu), cieszył się poparciem większości partii politycznych. Konflikt zakończył się dopiero po śmierci Augusta Zaleskiego w 1972 roku, kiedy to nowy prezydent Stanisław Ostrowski doprowadził do rozwiązania Rady Trzech i ponownego scalenia struktur państwowych na uchodźstwie.