Komitet Strajkowy: organizacja obrony i postulaty górników W obliczu zagrożenia interwencją siłową, strajkująca załoga KWK „Wujek” powołała Komitet Strajkowy, który przejął faktyczną władzę na terenie zakładu. Jego przewodniczącym został Stanisław Płatek. Komitet sformułował listę żądań politycznych i socjalnych, a także przystąpił do organizowania czynnej obrony kopalni, przekształcając ją w twierdzę.

Postulaty strajkujących Głównym żądaniem górników było natychmiastowe zniesienie stanu wojennego oraz uwolnienie Jana Ludwiczaka i innych aresztowanych działaczy „Solidarności”. Domagano się również przestrzegania Porozumień Jastrzębskich z 1980 roku, które gwarantowały m.in. wolne soboty i niezależność związków zawodowych. Postulaty te miały charakter fundamentalny i wykraczały poza typowy spór pracowniczy, stając się manifestem politycznym przeciwko władzy komunistycznej.

Przygotowania do odparcia ataku Komitet Strajkowy, świadomy losu pacyfikowanych wcześniej kopalń (np. „Manifest Lipcowy”), podjął decyzję o stawieniu czynnego oporu. Górnicy zorganizowali system wart i patroli wzdłuż ogrodzenia. Newralgiczne punkty, takie jak bramy wjazdowe, zatarasowano przy użyciu ciężkiego sprzętu górniczego, wagoników i zwojów łańcuchów. W warsztatach kopalnianych rozpoczęto produkcję improwizowanej broni: zaostrzonych prętów, metalowych pałek oraz miotaczy pary. Załoga została podzielona na oddziały odpowiedzialne za obronę poszczególnych odcinków. Mimo wezwań dyrekcji i wojskowych komisarzy do przerwania strajku, górnicy pozostali nieugięci, deklarując gotowość do walki w obronie godności i praw pracowniczych.