fonem () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) najmniejsza jednostka mowy rozróżnialna dla użytkowników danego języka;
(1.1)
(1.1) Fonemy są realizowane w mowie przez głoski.
(1.1) głoska
fon
angielski: (1.1) phoneme baskijski: (1.1) fonema białoruski: (1.1) фанема bułgarski: (1.1) фонема duński: (1.1) fonem francuski: (1.1) phonème hiszpański: (1.1) fonema ido: (1.1) fonemo islandzki: (1.1) fónem , hljóðan , hljóðungur jidysz: (1.1) פֿאָנעם (fonem) niemiecki: (1.1) Phonem norweski (bokmål): (1.1) fonem norweski (nynorsk): (1.1) fonem nowogrecki: (1.1) φώνημα słowacki: (1.1) fonéma szwedzki: (1.1) fonem węgierski: (1.1) fonéma
fonem ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) fonem
fonem ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) fonem
fonem ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) fonem
(1.1) et fonem, fonemet, fonemer, fonemerne
(1.1) Sprog med de fleste fonemer bliver talt i det sydlige Afrika (Namibia, Angola, Botswana), mens sprog med færrest fonemer bliver talt i Polynesien og Sydamerika. → Językami z największą liczbą fonemów mówi się w południowej Afryce (w Namibii, Angoli, Botswanie), natomiast językami z najmniejszą liczbą fonemów mówi się w Polinezji i Ameryce Południowej.
fonetik , fonetiker fonetisk
fonem ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) fonem
fonem ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) fonem
(1.1) ett fonem, fonemet