knerać ()
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) A. Bańkowski w swoim Etymologicznym słowniku języka polskiego (t. I, s. 729) wskazuje, że forma „knerać” jest błędnym zapisem czasownika „krerać”. o łabędziu: wydawać głos (1.2) popłakiwać, kwilić, chlipać (1.3) niedomagać, mieć słaby stan zdrowia, często chorować, być chorowitym czasownik przechodni niedokonany (2.1) mącić (płyn)
(1)
(1.3) Cieszysz się ojcze, gdy ci Pan Bóg da dziecię, bo się spodziewasz, że ci będzie żyło i rosło na pociechę, lecz smucisz się i pomimowolnie łzy ci stoją w oczach, gdy to dziecię poczyna ci knerać, słabieć i widocznie zabierać się z tego świata. (1.3) Przypatrzcie się tylko, jak się obchodzą tacy wasi pasterze zazwyczaj z bydłem. […] gdzie pies nie wystarcza, tam biorą sobie na pomoc baty, kije a nawet i kamienie. Takie postępowanie z bydełkiem, czyż można nazwać rozumném? […] Otóż przez nierozumne takowe pędzenie lub męczenie, bydlę zaczęło knerać, chorować na płuca i nakoniec wam padło.
(1.1) krerać (1.2) ; (1.3) (2.1) ;
(2.1) knerka , knyrka knyrać
(1.1)
(1.1) (1.2) (2.1)