drwiący ()
przymiotnik (1.1) wyrażający drwinę
(2.1)
(1-2)
(1.1) Za nim, na ganku, widać było zieloną, złotym galonem oszytą czapkę i trochę hardą, a trochę drwiącą twarz młodego lokaja. (1.1) Na widok Justyny nie posunął się ku niej, jak to bywało najczęściej, z żartobliwą galanterią, nie spojrzał jej w oczy z drwiącą admiracją, ale przeciwnie, zbliżył się z zupełną powagą w postawie i na twarzy i rękę swą kościstą, lecz białą i wypielęgnowaną, ruchem serdecznym po jej rękę wyciągnął. (1.1) Nagle umilkła. W zmroku, który zaczynał już pokój ten napełniać, usłyszała głos drwiący i pogardliwy, który jeden tylko wymówił wyraz: „Bydło!” (1.1) — Na wszystko cię błagam, ojcze — zawołał Witold — porzuć ten ton drwiący i rozjątrzony, z jakim przemawiasz, ilekroć pewnych stron życia dla mnie nad życie droższych, dotykamy!…
(1.1) kąśliwy, kpiarski, kpiący, szyderczy
drwa , drwina , drwienie , zadrwinienie , wydrwinienie , Drwina , drwiarz , drwinka drwić , zadrwić , wydrwić drwiąco
; pierwsze poświadczenie w 1888 (Eliza Orzeszkowa, „Nad Niemnem”)
angielski: (1.1) derisive, mocking, taunting