μά

μά ()

má

partykuła (1.1) w przysięgach i stanowczych zapewnieniach na…Eric Casey (red.), Lucian: The Sale of Lives, rozdz. 4, komentarz do „μά”, Dickinson College CommentariesHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 1596b, Alpheios Project

(1.1) ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον → zaprawdę, na to berłoHomer, Ἰλιάς 1.234, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) Μὰ Δία, ἦ δ᾽ ὅς, οὔ μοι φαινόμεθα. → na Zeusa — odparł — nie wydaje mi się.Platon, Πολιτεία 399e, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (1.1) Οὐ μὰ τὸν Δία, οὔ μοι φαίνεται. → nie, na Zeusa, nie wydaje mi się.Platon, Ἵππίας μείζων 297c, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

(1.1) z biernikiem osoby, bóstwa lub rzeczy przywoływanej w przysiędze lub stanowczym zapewnieniu: μὰ Δία („na Zeusa”), μὰ τόδε σκῆπτρον („na to berło”) (1.1) οὐ μά + biernik — przeczące zapewnienie „nie, na…”; ναὶ μά + biernik — twierdzące zapewnienie „tak, na…” (1.1) w attyckim samo μά może występować w przeczącym zapewnieniu, gdy przeczenie znajduje się przed nim albo następuje w dalszej części wypowiedzi