Станіслаў Озевіч (нар. 5 студзеня 1880 г. у Лынгмянах, памёр 3 мая 1936 г.) — вайсковец, афіцэр Літоўска-беларускіх пяхотных фармаванняў 1918—1920, палкоўнік пяхоты Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari .

Біяграфія Нарадзіўся 5 студзеня 1880 года ў маёнтку Лінгмяны, у тагачасным Свянцянскім павеце Віленскай губернатуры, у сям’і Адольфа (1856—1911), чыноўніка віленскага магістрата, і Эмілы, народжанай Шкленік (1852—1934) . У яго было чатыры браты і пяць сясцёр, у тым ліку Уладзіслаў (1877—1931), падпалкоўнік пяхоты Войска Польскага узнагароджаны Крыжам Доблесці і расійскім ордэнам Святога Уладзіміра IV ступені з мячамі і кукардай . Ён быў стрыечным братам Ігнацыя Азевіча, палкоўніка пяхоты Войска Польскага.

У 1900 годзе, пасля здачы чатырохкласнага экзамену ў Арлоўскім кадэцкім корпусе, ён паступіў добраахвотнікам у 143-ці Дарагабужскі пяхотны полк 36-й пяхотнай дывізіі Расіі. У 1901 годзе, пасля здачы шасцікласнага ўступнага экзамену ў гімназіі, ён быў прыняты ў Казанскую школу юнкероў пяхоты. 9 жніўня 1904 года, пасля заканчэння школы, яму было прысвоена званне падпаручнікаў са старшынствам з 10 жніўня 1903 г. і прызваны ў 134-ы Феадоскі пяхотны полк, які ўваходзіў у склад 34-й пяхотнай дывізіі . У 1905—1905 г., у якасці афіцэра 36-га Арлоўскага пяхотнага палка, удзельнічаў у руска-японскай вайне. У 1907 г. па ўласным жаданні быў пераведзены ў 108-ы Саратаўскі пяхотны полк у Вільні. У шэрагах гэтага падраздзялення, у званні штабс-капітана, ваяваў на Усходнім фронце Першай сусветнай вайны . Вызначыўся 21 верасня 1914 года ў бітве на рацэ Шырвінты, за што пазней быў узнагароджаны Георгіеўскай зброяй і павышаны да капітана. У кастрычніку таго ж года ён быў паранены . 3 лютага 1915 года ў Аўгустоўскім лесе каля вёскі Махарцы ён быў цяжка паранены, а праз пяць дзён трапіў у палон да немцаў (627 салдат, забітых падчас баёў, спачываюць на ваенных могілках у Махарцах). У 1918 годзе, пасля вызвалення з палону, вярнуўся ў Вільню.

З 1 лістапада 1918 года ён актыўна ўдзельнічаў у Віленскай самаабароне. 5 студзеня 1919 года ён далучыўся да фарміруючагася Віленскага стралковага палка, дзе прыняў камандаванне 3-й ротай. У сакавіку 1919 года на яе чале ён адправіўся на фронт супраць бальшавікоў. У другой палове таго ж года па загаду генерала Станіслава Шаптыцкага ён прыняў камандаванне рэзервовым батальёнам Мінскага стралковага палка, а пасля яго расфарміравання быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра 86-га пяхотнага палка. Затым яго перавялі на тую ж пасаду ў 85-ы пяхотны полк. 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынствам з 1 чэрвеня 1919 года і прысвоена 147-я пасада ў Корпусе афіцэраў пяхоты. У ліпені таго ж года, пасля заканчэння курсаў камандзіраў батальёнаў у Рэмбертаве, ён быў пераведзены ў 66-ы пяхотны полк у Хелмне на пасаду намесніка камандзіра палка. У сакавіку 1927 года ён быў пераведзены ў 28-ы пяхотны полк у Лодзі на пасаду камандзіра палка. 1 студзеня 1928 года Прэзідэнт Рэспублікі Польшча прысвоіў яму званне палкоўніка Корпуса пяхотных афіцэраў і 7-ю пасаду, якая дзейнічала з 1 студзеня 1928 года. У тым жа годзе ён скончыў курс камандзіраў палкоў у Рэмбертаве. У лютым 1929 года яго перавялі ў 84-ы пяхотны полк у Пінску на пасаду камандзіра палка. 28 лютага 1930 года ён быў звольнены ў адстаўку.

У чэрвені 1933 года ён быў прызначаны на працу ў Фонд аховы здароўя ў Вільні ў якасці служачага. У той час у Паставах па даручэнні Федэрацыі польскіх саюзаў абаронцаў Айчыны ён служыў камандзірам рэзервовага батальёна. У 1934 годзе, будучы афіцэрам у адстаўцы, ён заставаўся на ўліку Віленскага акруговага прызыўнога ўпраўлення . Яго прызначылі ў акруговы афіцэрскі кадр № III. У той час атрымаў статус «прадбачаны для выкарыстання падчас вайны» . Памёр 3 мая 1936 года.

Ён быў жанаты са Станіславай, народжанай Палачыньскай (1906—1986), з якой у яго нарадзілася дачка Рэгіна (нарадзілася ў 1924 г.) і сын Казімір (1926—1993), салдат Арміі Краёвай і архітэктар.

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 4150 Залатая зброя Святога Георгія — 18 сакавіка 1915 г. Ордэн Святога Станіслава 2-й ступені з мячамі і бантам — 3 чэрвеня 1916 г. Ордэн Святой Ганны 3-й ступені з мячамі і стужкай — 18 лютага 1915 г. Ордэн Святой Ганны 4-й ступені з надпісам на шаблі «За адвагу» — 5 кастрычніка 1914 г.

12 чэрвеня 1935 года Камітэт Крыжа і Медалі Незалежнасці адхіліў заяўку на ўзнагароджанне яго гэтай узнагародай «з-за адсутнасці працы па барацьбе за незалежнасць» .

Бібліяграфія

Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934. Катэгорыя:Памерлі ў 1936 годзе Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1880 годзе