Wrzesień 1939 i internowanie władz w Rumunii – upadek rządu Sławoja-Składkowskiego. Agresja III Rzeszy na Polskę 1 września 1939 roku doprowadziła do szybkiego załamania się frontu i konieczności ewakuacji najwyższych organów państwowych. Decyzję o opuszczeniu stolicy podjęto w pierwszych dniach września, a po wkroczeniu wojsk sowieckich 17 września, Prezydent RP Ignacy Mościcki, rząd Felicjana Sławoja-Składkowskiego oraz Naczelny Wódz Edward Śmigły-Rydz przekroczyli granicę polsko-rumuńską w nocy z 17 na 18 września.

Internowanie władz RP i presja dyplomatyczna Władze polskie liczyły na możliwość przejazdu przez terytorium Rumunii (państwa sojuszniczego) do Francji, aby tam kontynuować kierowanie walką zbrojną. Rząd rumuński, pod silnym naciskiem dyplomatycznym Niemiec oraz ZSRR, a także dążąc do zachowania neutralności, uniemożliwił jednak dalszą podróż. Prezydent, członkowie rządu oraz Naczelny Wódz zostali internowani w wyznaczonych miejscach odosobnienia (m.in. w Bicaz, Slănic i Craiovej). Oznaczało to faktyczne pozbawienie ich możliwości sprawowania funkcji państwowych i kierowania obroną kraju.

Dymisja i przekazanie władzy Zaistniała sytuacja groziła przerwaniem ciągłości prawnej państwa polskiego. Aby temu zapobiec, Ignacy Mościcki skorzystał z uprawnień nadanych mu przez art. 24 Konstytucji kwietniowej z 1935 roku. Przepis ten pozwalał Prezydentowi na wyznaczenie następcy w czasie wojny, w przypadku gdyby urząd ten został opróżniony przed zawarciem pokoju. 30 września 1939 roku Mościcki zrezygnował z urzędu i przekazał władzę Władysławowi Raczkiewiczowi, przebywającemu we Francji. Równocześnie do dymisji podał się rząd Felicjana Sławoja-Składkowskiego. Akt ten zakończył okres rządów sanacji w II RP i umożliwił legalne odtworzenie władz państwowych na uchodźstwie, niezależnych od internowanych polityków.