Rada Narodowa RP – parlament na uchodźstwie Rada Narodowa Rzeczypospolitej Polskiej została powołana dekretem prezydenta Władysława Raczkiewicza z 9 grudnia 1939 roku. Była to instytucja pełniąca funkcję organu doradczego i opiniodawczego przy rządzie i prezydencie, stanowiąc namiastkę parlamentu w warunkach emigracyjnych. Jej utworzenie miało na celu zapewnienie reprezentacji społeczeństwa polskiego oraz legitymizację działań władz na uchodźstwie.
Skład i struktura Rady W skład I Rady Narodowej, która inaugurowała swoje prace w Paryżu, wchodziło od 12 do 24 członków. Byli oni mianowani przez prezydenta na wniosek premiera, co odróżniało ten organ od klasycznego parlamentu wybieranego w wyborach powszechnych. Mandaty przydzielono przedstawicielom czterech głównych stronnictw koalicyjnych (Stronnictwa Narodowego, Stronnictwa Pracy, PPS i Stronnictwa Ludowego), a także reprezentantom mniejszości żydowskiej i ukraińskiej. Pierwszym przewodniczącym Rady został wybitny pianista i mąż stanu Ignacy Jan Paderewski, co miało podnieść prestiż tego gremium na arenie międzynarodowej.
Kompetencje i rola polityczna Rada Narodowa nie posiadała klasycznych uprawnień ustawodawczych, gdyż w warunkach wojny prawo stanowiono głównie za pomocą dekretów prezydenckich. Jej zadaniem było opiniowanie budżetu oraz projektów aktów prawnych przedkładanych przez rząd. Rada pełniła również funkcję kontrolną wobec gabinetu, mogąc występować z interpelacjami i wnioskami. W praktyce stanowiła forum debaty politycznej, na którym ścierały się wizje poszczególnych partii dotyczące kształtu powojennej Polski oraz bieżącej polityki zagranicznej (m.in. w kwestii relacji z ZSRR). Po ewakuacji do Londynu w 1940 roku skład Rady ulegał zmianom, a jej znaczenie rosło w momentach kryzysów gabinetowych.