Ewakuacja do Londynu – reorganizacja państwa po upadku Francji Klęska Francji w kampanii 1940 roku i podpisanie zawieszenia broni z Niemcami zmusiły władze polskie do ponownej ewakuacji. Decyzja o przeniesieniu siedziby rządu i prezydenta do Wielkiej Brytanii zapadła w czerwcu 1940 roku, po spotkaniu premiera Władysława Sikorskiego z premierem Winstonem Churchillem. Był to kluczowy moment dla zachowania ciągłości funkcjonowania polskich struktur państwowych.
Przeniesienie siedziby i kryzys czerwcowy Ewakuacja obejmowała nie tylko personel cywilny, ale przede wszystkim żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych. Do Wielkiej Brytanii udało się przetransportować około 20–30 tysięcy żołnierzy i urzędników. Nową siedzibą prezydenta i rządu stał się Londyn. W trakcie ewakuacji doszło do poważnego kryzysu politycznego, zwanego kryzysem czerwcowym. Grupa polityków (m.in. prezydent Raczkiewicz i gen. Sosnkowski) podjęła próbę odwołania gen. Sikorskiego z funkcji premiera, obarczając go odpowiedzialnością za klęskę we Francji i utratę większości armii. Próba ta zakończyła się niepowodzeniem dzięki zdecydowanemu poparciu udzielonemu Sikorskiemu przez kadrę oficerską oraz rząd brytyjski.
Reorganizacja struktur w Wielkiej Brytanii Po opanowaniu sytuacji politycznej przystąpiono do odbudowy aparatu państwowego w nowym miejscu. 5 sierpnia 1940 roku podpisano polsko-brytyjską umowę wojskową, która uregulowała status Polskich Sił Zbrojnych jako suwerennej armii sojuszniczej pod operacyjnym dowództwem brytyjskim. Rząd kontynuował działalność w oparciu o cztery główne stronnictwa polityczne, a prezydent Raczkiewicz urzędował w nowej siedzibie przy Eaton Place. Mimo utraty terytorium i zaplecza we Francji, rząd w Londynie utrzymał uznanie międzynarodowe i kontynuował kierowanie Polskim Państwem Podziemnym w kraju za pośrednictwem Delegatury Rządu na Kraj.