Gabinet gen. Władysława Sikorskiego Po klęsce wrześniowej i internowaniu dotychczasowych władz w Rumunii, centrum polskiego życia politycznego przeniosło się do Francji. 30 września 1939 roku prezydent Władysław Raczkiewicz powołał na stanowisko Prezesa Rady Ministrów generała Władysława Sikorskiego. Decyzja ta zapoczątkowała proces budowy rządu jedności narodowej, opartego na ugrupowaniach opozycyjnych wobec rządów sanacji.

Skład i charakter polityczny rządu Gabinet Sikorskiego był rządem koalicyjnym, w skład którego weszli przedstawiciele czterech głównych partii politycznych: Stronnictwa Narodowego (SN), Stronnictwa Pracy (SP), Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS) oraz Stronnictwa Ludowego (SL). Taka konstrukcja miała na celu zjednoczenie wszystkich sił politycznych w walce o niepodległość oraz odcięcie się od dziedzictwa obozu piłsudczykowskiego, obarczanego winą za klęskę 1939 roku. Kluczowe teki objęli m.in. Stanisław Stroński (wicepremier), August Zaleski (MSZ) oraz generał Józef Haller. Sam Sikorski łączył funkcję premiera z urzędem Ministra Spraw Wojskowych, a od 7 listopada 1939 roku również Naczelnego Wodza, co dawało mu pełnię władzy cywilnej i wojskowej.

Działania konsolidacyjne i rozliczeniowe Priorytetem rządu była odbudowa Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie oraz zapewnienie ciągłości prawnej państwa na arenie międzynarodowej. Jednocześnie gabinet Sikorskiego prowadził politykę rozliczeń z ekipą sanacyjną. Powołano komisję pod przewodnictwem gen. Józefa Modelskiego, której zadaniem było badanie przyczyn klęski wrześniowej. W ramach działań konsolidacyjnych utworzono Radę Narodową Rzeczypospolitej Polskiej – namiastkę parlamentu na uchodźstwie, na czele której stanął Ignacy Jan Paderewski. Działania te miały na celu legitymizację nowej władzy w oczach sojuszników zachodnich oraz polskiego społeczeństwa.