ἄρα ()
ára
partykuła (1.1) więc, zatem, wobec tego; wskazujące wniosek lub konsekwencję wynikającą z poprzedniego toku myśli lub sytuacjiHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „ἄρα”, Logeion, University of ChicagoHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, punkty 2787–2797, Alpheios (1.2) wtedy, następnie; łączące kolejne wydarzenia w narracji, szczególnie w epiceDavid Binning Monro, A Grammar of the Homeric Dialect, punkt 347, Dickinson College Commentaries
(1.1) οὐκ ἄρα ἔτι μαχεῖται, εἰ ἐν ταύταις οὐ μαχεῖται ταῖς ἡμέραις·Ksenofont, Ἀνάβασις 1.7.18, Scaife Viewer, Perseus Digital Library → Nie będzie zatem już walczył, jeśli nie będzie walczył w ciągu tych dni. (1.1) ἄριστον ἄρα καὶ κάλλιστον καὶ ἥδιστον ἡ εὐδαιμονία.Arystoteles, Ἠθικὰ Νικομάχεια 1.8.6, Scaife Viewer, Perseus Digital Library → Szczęście jest zatem to, co najlepsze, najpiękniejsze i najprzyjemniejsze. (1.1) οὕτω κοινόν τι ἄρα χαρᾷ καὶ λύπῃ δάκρυά ἐστιν.Ksenofont, Ἑλληνικά 7.1.32, Scaife Viewer, Perseus Digital Library → Tak więc łzy są czymś wspólnym dla radości i smutku. (1.2) Ὣς ἔφαθ’, οἱ δ’ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ·Homer, Ἰλιάς 7.92, Scaife Viewer, Perseus Digital Library → Tak powiedział, a wtedy wszyscy zamilkli. (1.2) μνηστῆρες δ’ ἄρα πάντες ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες Τηλέμαχον ἐρέθιζον, ἐπὶ ξείνοις γελόωντες·Homer, Ὀδύσσεια 20.373–374, Scaife ATLAS, Perseus Digital Library → Wtedy wszyscy zalotnicy, patrząc na siebie nawzajem, drażnili Telemacha, śmiejąc się z gości. (1.2) ἐρωτώσης δὲ αὐτὸν τῆς μητρὸς πότερος καλλίων αὐτῷ δοκεῖ εἶναι, ὁ πατὴρ ἢ οὗτος, ἀπεκρίνατο ἄρα ὁ Κῦρος·Ksenofont, Κύρου παιδεία 1.3.2, Scaife Viewer, Perseus Digital Library → Gdy matka zapytała go, który wydaje mu się piękniejszy, ojciec czy ten, Cyrus wtedy odpowiedział.
(1.1, 1.2) partykuła postpozytywna (1.1) w pytaniach bezpośrednich może występować po wyrazie pytajnym, na przykład τίς ἄρα; „kto więc?”, πῶς ἄρα; „jak więc?”; należy ją odróżniać od pytajnej partykuły ἆρα (1.1) połączenia εἰ ἄρα oraz ἐὰν ἄρα znaczą zależnie od kontekstu „jeśli rzeczywiście”, „jeśli jednak”, „jeśli w ogóle”; εἰ μὴ ἄρα znaczy „chyba że”, „chyba że może” i bywa używane ironicznie
pochodzenie niepewne
(1.1, 1.2) w epice występują również formy ἄρ oraz enklityczne ῥα (1.2) u Homera ἄρα występuje swobodniej niż w prozie attyckiej; może oznaczać bezpośrednie następstwo wydarzeń, naturalną konsekwencję, przejście narracyjne albo wprowadzać wyjaśnienie wcześniejszej wypowiedzi, dlatego nie zawsze ma osobny, jednoznaczny polski odpowiednik (1.1) w użyciu wnioskowym ἄρα wyraża przede wszystkim konsekwencję wynikającą z toku myśli, wrażenia lub rozpoznania sytuacji; οὖν silniej zaznacza wniosek wynikający z faktów