κότος ()
kótos
rzeczownik, rodzaj męskiHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „κότος”, Scaife ATLASRichard John Cunliffe, A Lexicon of the Homeric Dialect, hasło „κότος”, Scaife ATLAS (1.1) uraza, zawziętość, niechęć
(1.1) II deklinacja; liczby pojedynczej: κότου.
(1.1) τοῖσιν κότον αἰνὸν ἔθεσθε → wobec nich powzięłyście straszną urazęHomer, Ἰλιάς 8,449, Scaife ATLAS (1.1) ὅς τοι κότον ἔνθετο θυμῷ → który w sercu żywił wobec ciebie urazęHomer, Ὀδύσσεια 13,342, Scaife ATLAS (1.1) υἱέες ἀθανάτων, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἐνήσεις → synowie nieśmiertelnych, w nich wzbudzisz straszną urazęHomer, Ἰλιάς 16,449, Scaife ATLAS
κοτέωHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „κοτέω”, Scaife ATLAS
(1.1) κότος oznacza urazę bardziej utrwaloną i długotrwałą niż χόλος. (1.1) Wyraz jest charakterystyczny przede wszystkim dla poezji; LSJ poświadcza go również w późniejszej prozie.