τώ

τώ ()

tṓ

forma fleksyjna rodzajnika określonego i zaimka anaforycznego ὁ (1.1) i liczby podwójnej, wspólne dla rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego; w homeryckim użyciu zaimkowym m.in. obaj, obie, obojeHerbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 332 przysłówek; głównie epicki (2.1) dlatego, zatem, wobec tego, tak, w takim razie, wówczasHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „τῷ”, Scaife ATLASThomas Van Nortwick, Geoffrey Steadman, komentarz do Homera, Iliada 22,427, Dickinson College Commentaries

(1.1) forma należąca do paradygmatu ὁ; w liczbie podwójnej wszystkich trzech rodzajów: i τώ, i τοῖν; zob. pełną odmianę w haśle ὁhasło „ὁ”, polski Wikisłownik

(1.1) τὼ δʼ ἀέκοντε βάτην παρὰ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο → obaj zaś niechętnie szli wzdłuż brzegu bezpłodnego morzaHomer, Iliada 1,327, Scaife ATLAS (1.1) τὼ δʼ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων → niech zaś obaj sami będą świadkamiHomer, Iliada 1,338, Scaife ATLAS (1.1) ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υἱὸν → tak właśnie oboje, płacząc, przemawiali do drogiego synaHomer, Iliada 22,90, Scaife ATLAS (2.1) τώ σε χρὴ περί μὲν φᾶσθαι ἔπος, ἠδʼ ἐπακοῦσαι → dlatego tobie należy przede wszystkim wypowiedzieć słowo i również wysłuchaćHomer, Iliada 9,100, rękopis Venetus A, Homer Multitext (2.1) τώ κε κορεσσάμεθα κλαίοντέ τε μυρομένω τε → w takim razie moglibyśmy do syta płakać i lamentowaćHomer, Iliada 22,427, Scaife ATLAS (2.1) τὼ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς → dlatego teraz nie wzburzaj mi bardziej serca wśród cierpieńHomer, Iliada 24,568, tekst grecki i komentarz, Dickinson College Commentaries

(2.1) τώ ῥα → dlatego więc, zatemHomer, Iliada 5,209, Scaife ATLASHomer, Iliada 15,194, Scaife ATLAS (2.1) τώ κε → w takim razie, wówczas

(1.1) forma fleksyjna ὁ (2.1) historycznie związane z zaimkiem anaforycznym ὁ; LSJ opisuje je jako absolutne użycie liczby pojedynczej rodzaju nijakiego, natomiast komentarz do Homera wskazuje w formie τώ dawne zakończenie narzędnika

(1.1) Smyth podaje τώ jako wspólną formę i liczby podwójnej rodzaju męskiego, żeńskiego i nijakiego; odrębne żeńskie formy dualu τά i ταῖν są bardzo rzadkie. (1.1) W języku homeryckim formy ὁ zachowują również funkcję zaimka wskazującego lub anaforycznego; dlatego samodzielne τώ może odnosić się do dwóch osób lub rzeczy. (2.1) Źródła przekazują dla tego przysłówka warianty τῶ, τώ i τῷ; Apollonios Dyskolos wyraźnie poświadcza zapis τώ bez akcentu przeciągłego i bez ioty podpisanej. Końcowy akcent ostry w τώ jest w tekście ciągłym regularnie zastępowany akcentem ciężkim, gdy po wyrazie następuje kolejny wyraz; stąd poświadczone zapisy τὼ w części przykładówWilfred E. Major, Michael Laughy, Ancient Greek for Everyone, rozdział „Accent Marks”, Dickinson College Commentaries.