ἅλς () háls
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sól; grudka soliHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, wyd. 9, 1940, hasło „ἅλς” (A), Scaife ATLAS, Tufts University. (1.2) solanka (1.3) dowcip, błyskotliwość rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) morze; woda morska przy brzeguHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, wyd. 9, 1940, hasło „ἅλς” (B), Scaife ATLAS, Tufts University.
(1.1–3, 2.1) III deklinacja, temat ἁλ-; ten sam paradygmat dla rodzaju męskiego i żeńskiegoThomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, §§ 98–101, „Consonant Declension Nouns”, Dickinson College Commentaries.Meagan Ayer, Classical Greek: 3rd Declension Liquid and Nasal Stem Nouns, paradygmat „ἅλς”, Dickinson College Commentaries. przypadek ἅλς ἅλε ἅλες ἁλός ἁλοῖν ἁλῶν ἁλί ἁλοῖν ἁλσί(ν) ἅλα ἅλε ἅλας ἅλς ἅλε ἅλες poświadczona jest również forma ἅλασι(ν)
(1.1) πάσσε δʼ ἁλὸς θείοιο → posyp zaś solą boską.Homer, Ἰλιάς 9,214, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (1.1) οὐδʼ ἅλα δοίης → nawet soli nie dałbyś.Homer, Ὀδύσσεια 17,455, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (1.1) πρὶν τοὺς λεγομένους ἅλας συναναλῶσαι → zanim wspólnie spożyją tak zwaną sól.Arystoteles, Ἠθικὰ Νικομάχεια 8,3, 1156b26–27, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. (1.2) εἰν ἁλὶ νήχεσθαι → pływać w solance.Atenajos, Δειπνοσοφισταί 2,47, cytujący Kallimacha, Ἑκάλη, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (1.3) αἱ Μενάνδρου κωμῳδίαι ἀφθόνων ἁλῶν μετέχουσιν → Komedie Menandra obfitują w dowcip.Plutarch, Σύγκρισις Ἀριστοφάνους καὶ Μενάνδρου 854c, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (2.1) εἰς ἅλα δῖαν → na boskie morze.Homer, Ἰλιάς 1,141, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (2.1) πάντες ὁμῶς πήδησαν, ἐπεὶ ἴδον, εἰς ἅλα δῖαν → wszyscy razem skoczyli, gdy zobaczyli, do boskiego morza.Ὁμηρικὸς ὕμνος εἰς Διόνυσον 7,52, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (2.1) Ἀσίαν τε πᾶσαν ἣ παρ᾽ ἁλμυρὰν ἅλα κεῖται → i całą Azję, która leży nad słonym morzem.Eurypides, Βάκχαι 17–18, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.
(1.1) ἁλὸς θείοιο → boska sól (1.1) ἁλὸς μέταλλον → kopalnia soli (1.1) ἁλὸς χόνδροι → grudki soli kamiennej (1.2) εἰν ἁλὶ νήχεσθαι → pływać w solanceAtenajos, Δειπνοσοφισταί 2,47, cytujący Kallimacha, Ἑκάλη, Scaife Viewer, Perseus Digital Library. (2.1) εἰς ἅλα δῖαν → na / do boskiego morza (2.1) ἁλμυρὰν ἅλα → słone morze
(1.1) ἅλας συναναλῶσαι → wspólnie spożyć sól; dobrze poznać kogoś, zżyć się z kimśArystoteles, Ἠθικὰ Νικομάχεια 8,3, 1156b26–27, „Μνημοσύνη. Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας”, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας.