«Этнаграфічная карта славянскіх народнасцей» () — этнаграфічная карта, складзеная ў 1867 годзе расійскім ваенным дзеячам і картографам Міхаілам Фёдаравічам Міркавічам (1836—1891). Карта з'яўлялася магутным прапагандысцкім і палітычным інструментам і адыграла значную ролю ў развіцці расійскага панславізму.
Гісторыя стварэння
Складальнік карты, Міхаіл Міркавіч, быў генерал-лейтэнантам расійскай арміі (паходзіў з сербскага роду) і сынам Фёдара Якаўлевіча Міркавіча, які ў 1840—1850 гадах займаў пасаду Віленскага генерал-губернатара.
Карта была спецыяльна падрыхтавана і стала адным з галоўных экспанатаў на Славянскім з'ездзе (канферэнцыі), які прайшоў у Маскве ў 1867 годзе. Гэтае мерапрыемства сабрала прадстаўнікоў розных славянскіх народаў Еўропы і мела на мэце ўмацаванне ідэі славянскага адзінства пад эгідай Расійскай імперыі. Карта Міркавіча з'яўлялася часткай палітычнай прапаганды, закліканай візуальна падкрэсліць велізарныя памеры і геапалітычную значнасць славянскіх тэрыторый у Еўропе.
Змест і ацэнкі
Па сваім змесце і этнічных межах карта Міркавіча шмат у чым паўтарала знакамітую карту «Славянскія землі» (1842) славацкага вучонага П. Ё. Шафарыка, у тым ліку адносна адлюстравання межаў літоўскага этнасу. Аднак, у адрозненне ад Шафарыка, на карце Міркавіча літоўцы страцілі значную частку сваёй тэрыторыі ў межах Усходняй Прусіі. Акрамя таго, па ўсёй тэрыторыі рассялення літоўцаў былі паказаныя шматлікія польскія этналінгвістычныя астравы (анклавы).
У 1875 годзе карта Міркавіча была дапоўненая і перавыдадзеная іншым вядомым расійскім картографам — Аляксандрам Рыціхам, які ў тым жа годзе выдаў і ўласную фундаментальную «Этнаграфічную карту Еўрапейскай Расіі».
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Этнаграфічныя карты Катэгорыя:Панславізм Катэгорыя:Творы 1867 года