Эдуард Анатолевіч Хіль (4 верасня 1934, Смаленск — 4 чэрвеня 2012, Санкт-Пецярбург) — савецкі і расійскі эстрадны спявак (барытон), народны артыст РСФСР (1974).
Фільмаграфія 1962 — Чаромушкі — вакал 1974 — Эдуард Хіль (дакументальны фільм, рэжысёр — Марына Галдоўская) 1981 — Сем шчаслівых нот — камеа 1985 — Блакітныя гарады (фільм-канцэрт, на музыку А.Пятрова) 2004 — Яцінсотэстс — дырэктар клуба 2011 — Грыфін — камеа
Прызнанне і ўзнагароды Лаўрэат 2-га Усерасійскага конкурсу артыстаў эстрады (1962) Другая прэмія міжнароднага фестывалю эстраднай песні ў Сопаце (1965) Заслужаны артыст РСФСР (1968) Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга (1971) Народны артыст РСФСР (1974) Прэмія Ленінскага камсамола (1976) Ордэн Дружбы народаў (1981) Ордэн «За заслугі перад Айчынай» 4 ступені (4 верасня 2009) прыз Уцёсава Прэмія «Залаты грамафон» за песню Я вельмі рады, бо я, нарэшце, вяртаюся дадому (26 лістапада 2011) Прэмія «Стэпавы воўк» у намінацыі «інтэрнэт» (13 чэрвеня 2010)
Спасылкі
Сайт edhil.ru Сайт, прысвечаны Эдуарду Хілю Эдуард Хіль / Eduard Hil, peoples.ru
Хіль стаў зоркай у Амерыцы праз 44 года Кліп песні «Я вельмі рады, бо я, нарэшце, вяртаюся дахаты» (TROLOLO) Замежны сайт фанатаў TROLOLO MEN-а
Катэгорыя:Барытоны Катэгорыя:Заслужаныя артысты РСФСР Катэгорыя:Выпускнікі Санкт-Пецярбургскай кансерваторыі