proklityka ()
normatywnie: , , potocznie: ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wyraz niemający własnego akcentu i tworzący całość akcentową z wyrazem następującym po nim;
(1.1)
(1.1) Ważne jest, żeby wyrażenia z proklitykami i enklitykami prawidłowo akcentować. (1.1) Kłopoty mogą pojawić się wtedy, gdy proklityka stoi przed wyrazem jednosylabowymJerzy Podracki (red.), Polszczyzna płata nam figle: poradnik językowy dla każdego, Warszawa 1993; cytat przytoczony w haśle „proklityka” w Wielkim słowniku języka polskiego PAN.. (1.1) Przyimek stojący przed wyrazem jednosylabowym może być proklitykąWitold Doroszewski, Fonetyka. Części mowy. Słowotwórstwo, Warszawa 1968; cytat przytoczony w haśle „proklityka” w Wielkim słowniku języka polskiego PAN.. (1.1) „Nie“ neguje jakąś część zdania, najczęściej określenie przysłówkowe, zwłaszcza jeżeli chodzi o przeciwstawienie; w tych razach „nie“ ma swój akcent, nie jest proklityką i nie odwraca pojęcia tylko je usuwa.
(1.1) enklityka
(1.1) klityka, wyraz
prokliza proklityczny
( ) < → przed, naprzód + pochylać; „pochylający się ku temu, co następuje” (nazwa obrazowo opisuje właściwość tego rodzaju wyrazu: proklityka nie ma samodzielnego akcentu, lecz „opiera się” prozodycznie na wyrazie, który po niej następuje.)
angielski: (1.1) proclitic baskijski: (1.1) proklitiko duński: (1.1) proklitikon , proklitisk ord francuski: (1.1) proclitique hiszpański: (1.1) proclítico niemiecki: (1.1) Proklitikon nowogrecki: (1.1) προκλιτικό rosyjski: (1.1) проклитика ukraiński: (1.1) проклітика